و می‌دانی چرا؟ چون ترسی از مرگ و شهادت نداشتند. تسلیم رضای حق بودند

زن‌ها توجه کنند: همیشه در خانه می‌مانید. برای زنان صحیح نیست که بی‌هدف در خیابان‌ها بگردند. اگر از خانه بیرون می‌آیید، باید یک محرم، یک خویشاوند مرد، همراهتان باشد. اگر در خیابان شما را تنها ببینند، کتک می‌خورید و به

به او می‌گفتم دختر تو هیچ مرض خاصی ندارد که بمیرد و بیماری او ضعف بنیه است و این بیماری معالجه می‌شود. فرعون می‌گفت اگر او بیماری خاصی ندارد، چرا سرفه می‌کند؟ و من جواب می‌دادم آن هم ناشی از

چشم‌هایش را دوخت به قالی و گفت: «یاد دوستم افتادم. وقتی راه می‌ریم، کتونی‌هاش این‌قدر پاره‌ان که ته کفِش جدا میشه ازش. بابا ندارن.» یخ کردم. اولین جمله‌ای را که به فکرم می‌رسید، گفتم: «این که غصه نداره محمدم. خیلیم

– ببخشین، دستمال دارین؟ زیپ کیفم را باز می‌کنم. دستمال را به طرفش می‌گیرم. علت گریه‌اش را می‌پرسم. می‌گوید: «بعد از این‌همه سال، انتظار بارداریم پوچه.» بیشتر می‌بارد. دستش را می‌گیرم.

چه کسی مقصر است: کسی که قراردادی را پیشنهاد می‌کند، یا کسی که آن را قبول می‌کند؟ کسی که ممنوع می‌کند، یا کسی که ممنوعیت را زیر پا می‌گذارد؟ کسی که قوانین را وضع می‌کند، یا کسی که قانون‌شکنی می‌کند؟

ما در یک روز به دنیا آمده‌ایم، در یک ساعت، از شکم یک مادر، در یک بیمارستان؛ اما به‌قول مامان‌بزرگ، قدرت خدا، اندازهٔ زمین تا آسمان با هم تفاوت داریم. البته احتمالاً همان دو دقیقه زودتر به دنیا آمدن من

ما نمی دانستیم مرگ ممکن است این قدر زیبا باشد. من تمام شب نخوابیدم. ساعت هشت صبح نظامیانی با ماسک های ضدگاز در خیابان ها در حرکت بودند. هنگامی که سربازان و ادوات جنگی را در خیابان ها دیدیم، نترسیدیم،

هدف من از نوشتن کتاب منحنی خلاقیت این است که حقیقت را درمورد موفقیتِ خلاقانه برملا کنم؛ درواقع پشتِ آنچه به موفقیت تبدیل می‌شود علمی نهفته است و علم عصب‌شناسیْ امروزه تواناییِ بی‌نظیری برای رمزگشایی و طراحیِ لحظاتِ «الهام‌بخش» به

همیشه عده‌ای از مردم هستند که به فحشا خو می‌کنند و از محدود شدن شهوت‌رانی‌شان پریشان می‌شوند. همیشه عده‌ای هستند که با خصلت‌های شنیع پنهانشان بر هر منطق و فضیلتی چیره می‌شوند، و اگر این خصلت شنیع پنهان – که

حضور نظامی ایالات متحدۀ آمریکا در ویتنام از زمان ریاست‌جمهوری جان. اف. کندی و از سال ۱۹۶۱ (۱۳۴۰ ه.ش) رفته‌رفته گسترده‌تر شد. کندی با ارسال انبوهی از جوانان آمریکایی به ویتنام و کشتار هولناک در آن کشور، وجدان جامعۀ آمریکا

کشیش چشم از کتاب‌ها برداشت و گفت: «من اگر در بیروت کلیسایی داشتم، چند نفر از مؤمنان را می‌فرستادم به منزلت تا برای رضای خدا،‌ دستی به سروگوش همسرانت بکشند و تعداد زیادی از آن‌ها را دور بریزند.» جرج گفت: