دوست داشتم پدرم روز و شب پیشم باشد. همه اهل روستا هم از علاقه من به پدرم باخبر بودند. گاهی که با مادرم به سر چشمه می‌رفتیم تا آب بیاوریم یا مادرم لباس‌ها را بشوید، زن‌ها سربه‌سرم می‌گذاشتند و می‌گفتند:

تجربه مثل شمعی است که فقط کسی که آن را در دست گرفته روشن می کند.

بزرگ که می‌شی، اضطراب‌هات از بین نمی‌رن؛ فقط باهات قد می‌کشن. یهو می‌بینی اون‌قدر قد کشیده‌ن که هرطرف سر می‌چرخونی، باید ریخت نحسشون رو ببینی.

تصور کنید که یکی از بزرگ‌ترین دانشگاه‌های آمریکا برای حفظ سلامت روانی دانشجوهایش مسابقات فوتبال را کنسل و دوباره برای حفظ سلامت روانی آن‌ها، استادیوم خالی فوتبال را به کارخانهٔ ساخت بمب تبدیل کند! یاد کیلگور تراوت افتادم.

قلم زبان جان است؛ بعضی از افکار معرف جان است و بعضی از نوشته‌ها معرف قلم.

شاید هم توی کتابخانه پایش به قفسه‌ای گیر می‌کند و بعد کتابی را می‌بیند که گوشه‌اش کمی از بین کتاب‌های دیگر خارج شده؛ کتابی که انگار از او دعوت می‌کند تا دستش را دراز کند و آن را از بین

هیچ وقت همه چیز درست نمی‌شود؛ چون توقعات ما بیشتر می‌شود، و تغییر می‌کند. هیچ قله ای آخرین قله نیست. رسیدن، غم‌انگیز است. “راه، بهتر از منزلگاه است” برویم بی‌آنکه به رسیدن بیندیشیم؛ اما، واقعاً، برویم.

دن یانسن وقتی به‌جای حسرت به فرصت رو آورد، پدیدهٔ ساخت و گسترش را در خودش فعال کرد. وقتی به فرصت رو آورد، بلافاصله حس بهتری به زندگی‌اش پیدا کرد و غرق شادی و خوشی شد. همین هیجانات مثبت بود

هرکه می‌داند بگوید، من نمی‌دانم چه شد مست بودم مست، پیراهن نمی‌دانم چه شد

«تو واقعاً فکر می‌کنی که ماها حق انتخاب داریم؟» صداش خیلی ضعیف بود. «تو واقعاً فکر می‌کنی که ما انتخاب کردیم این‌جوری زندگی کنیم؟ تو این‌همه خرابی و ویرونی، فکر می‌کنی خودمون انتخاب کردیم بخوایم شریک جرم یه عده از

روی کف‌پوش‌های خیس و ترک‌خوردۀ بلوار بنکرافت قدم گذاشت. گربۀ نارنجی‌رنگ بیچاره‌اش را دید که روی کف‌پوش خیس و مرطوب کنار جدول افتاده بود. سرش به لبۀ جدول چسبیده بود و پاهایش طوری به عقب کشیده شده بود که انگار

تقدیر، ماجرای شگفتی است. وقتی که همه‌چیز را آن‌طور می‌یابی که می‌خواهی، ناگهان دستی از غیب، همه‌چیز را به هم می‌ریزد و تو را به این یقین می‌رساند که کاره‌ای نیستی.