اسمش شولک بود. بعدها در اسرائیل شائول نامیده شد. در سال ۱۹۱۰ در ووج لهستان به دنیا آمد. اواخر جنگ جهانی اول پدرش را بر اثر آنفلوانزای اسپانیایی از دست داد و مادرش در کارخانهٔ نساجی نزدیک شهر به کارگری

استالین بازیگر ماهرى بود که وانمود مى‌کرد گوشه‌اى نشسته و دیگران برایش گزارش‌هایى درباره‌ى فعالیت‌های دشمنان مى‌آورند؛ دشمنانى که وى نمى‌توانست با مجازات آنها مخالفت کند. اما واقعیت قضیه چیز دیگرى بود، او همچون استاد عروسک گردانى بود که پشت

دایی جانم خیلی جوان بود و شور جوانی داشت؛ سِنی که احساسات حالتی مبهم و رازگونه دارند و هنوز خوبی و بدی برای انسان قابل‌تشخیص نیست؛ سنی که عشق به زندگی سبب می‌شود هر تجربه‌ی تازه‌ای، حتی غیرانسانی و شوم،

پدرم جواب می‌داد «حسین پسر خوبیه، خواهرزادمه، بزرگش کردم، هیچ مشکلی نداره، امّا دست‌وبالش خالیه.» و مامانم صدایش را بلندتر می‌کرد «دو رکعت نماز حسین به یه دنیا پول می‌ارزه

هزار حیف که عمرم به غم گذشت ولی هزار شکر که از عشق بی‌نصیب نبود

باید به خود جرئت داد…

آخرین تازه‏وارد، یک ایتالیایى به نام آلدو بود که کمرش شکسته بود و روش مضحکى براى اسکى، ابداع کرده بود، تا بتواند بدون آن که لازم باشد خم شود، اسکى کند. مى‏توانست پایین برود، ولى بالاآمدن، اصلاً و ابدا. در

کِرما رفتن و کلی گشتن تا یه مقدار از چربی باسن مُرده رو که هنوز رو استخون مونده بود، پیدا کردن و شروع کردن به خوردن. بعدم چون مُرده به‌پشت خوابیده بود و نمی‌تونستن خوب به همه‌جای باسن برسن، از

شرمنده حاجیه خانم بودم. همیشه تنها بود تا پیش از انقلاب که دنبال کار در تهران و آبادان بودم و او تنها می‌ماند بعد از جنگ هم، پایم در شهر بند نمی‌شد

هیچ‌چیز، هیچ‌چیز اهمیت نداشت و من خوب می‌دانستم چرا، او هم می‌دانست چرا. در تمام این زندگیِ پوچی که سر کرده بودم، از آن تهِ تهِ آینده‌ام، از آن سر سال‌هایی که هنوز نیامده بودند، همیشه یک نَفَس تیره به‌طرفم

همه اهریمنان مقابل خانه آسمادئوس جمع شده بودند. یازده اسب سپید بر درِ خانه بود. دئوریپ از خانه بیرون آمد و سوار بر اسب شد. سرِسوخته اش را زیر دستاری که یاقوتی در پیشانی داشت پنهان کرده بود. آرتیاس نیزه

بعضی‌وقت‌ها زندگی سراسر پُر می‌شود از موانعی که حتا نمی‌شود پا را برای قدم بعدی جلوی پای دیگر گذاشت. بعضی‌وقت‌ها لیو می‌فهمید که مشکلات فقط از دل یک اعتقاد کورکورانه پدید می‌آیند.