همین دیروز تو روزنامه خوندم یارو واسهٔ یک عوضیِ دوپای دیگهٔ مث خودش، زنش و بچهٔ دوساله‌ش رو گوش‌تاگوش سر بریده. گمونم اگه سه‌تا بچه هم داشت باهاشون همین کار رو می‌کرد. دنبالِ چی می‌گردید؟ آهای عوضی‌ها! آهای با شما

می‌دونم مرده! فكر می‌كنی نمی‌دونم؟ هنوزم دوسش دارم. يعنی نمی‌تونم هنوزم دوسش داشته باشم؟ يعنی تا يكی می‌ميره، ديگه نبايد دوسش داشته باشی؟ اينطوريه؟! حتی اگه اونی كه مرده هزار برابر بهتر از اين زنده‌های دور و برت باشه؟

ما به‌دلیل مشغولیتِ شَدید و کارکردن‌های پیوسته، نه خوشی را حس می‌کردیم و نه سختی را. انگار هر دوی این، جزئی از وجود ما شده بود.

از کربلا به واقعۀ فَخ رسیده‌ایم از عمق ناگوارترین‌ها به ناگوار

در سرزمین گرم، انار آتشین شود یاقوت را می‌آورد آتشفشان به بار

امروز کسی محرم اسرار کسی نیست ما تجربه کردیم، کسی یار کسی نیست. هر مرد شتر دار، اویس قرنی نیست هر شیشه ی گلرنگ، عقیق یمنی نیست هر سنگ و گلی، گوهر نایاب نگردد هر احمد و محمود، رسول مدنی

وقتی روز و شب سپری می‌شود، مثل عبور آب از روی سنگ‌ها تأثیر می‌کند. آب با اینکه روان و نرم است سنگ را می‌تراشد و صاف می‌کند و مرور زمان هم روح را می‌تراشد و آن را طوری دیگری می‌کند.

پدرم یازده سال پیش از دنیا رفت وقتی تنها چهار سال داشتم. فکر می‌کردم دیگر هیچ‌‌وقت هیچ ‌چیزی دربارۀ او نخواهم شنید، ولی حالا داریم این کتاب را با هم می‌نویسیم. این‌ها اولین سطرهای این کتاب هستند و من دارم

اما هرجا که سفرهٔ ابلیس پهن باشه، اسرائیل هم‌کاسه‌شه.

سخن از میان لب‌هایم تا نگاه منتظر عمو هروله می‌کند. تردید پرسیدن، جانم را می‌ستاند. بارها روح از جانم می‌رود و برمی‌گردد که با صدایی آهسته لب باز می‌کنم. – من نیز کشته خواهم شد؟ چشم‌های اباعبدالله از چشم‌هایم کنده

بر اوج نیزه گرم طلوعی دوباره بود” اوکهکشان روشن هفده ستاره بود

چیزهایی که بیشترین رنج را برایمان دارند اغلب همان‌هایی است که بیشترین اهمیت را در زندگی برایشان قائل هستیم. عمیق‌ترین اشتیاق‌ها و قوی‌ترین انگیزه‌های ما در ناسالم‌ترین سیستم‌های دفاعی‌مان پنهان شده‌اند.