من حاضرم حتی توی خونه‌ای باشم که دیوار کاه‌گلی داشته باشه، دیوارها رو ملافه بزنیم، ولی زندگی خوب و معنوی‌ای داشته باشیم

زنده بودن زمان می‌برد. از همه‌چیز بریدن هم زمان می‌برد.

– یا ابوتراب، نه من و نه صحابه‌ای دیگر دوست نداریم کار به جنگ و خشونت کشیده شود. بارها به خلیفه اعتراض کردیم، دوستانه و برادرانه پند و اندرزش دادیم، آیا فایده‌ای داشت؟ ابوذر غفاری، صحابی گرانقدر رسول‌الله فقط به

مشتی ستاره از فلک آوردند، در سفره‌های ما نمک آوردند بس‌که بهار از فدک آوردند، در شهر قم مدینه به پا کردند

فیودور واسیلی‌یویچ[3] با حرارت بحث می‌کرد که دادگاه صلاحیت قضایی برای پرداختن به این پرونده را ندارد، درحالی‌که ایوان یگوروویچ با این عقیده مخالف بود. پیوتر ایوانوویچ[4] از آغاز وارد بحث دیگران نشده بود و توجهی به آنها نشان نمی‌داد.

وقتی داستان‌های غم‌انگیز می‌خوانیم، با شهامت، خودمان را در آن موقعیت‌ها تصور می‌کنیم، ولی به‌محض اینکه واقعاً غصه‌دار می‌شویم، تازه می‌فهمیم تحمل‌کردنش چه کار سختی است، این‌طور نیست؟

چندتا از دوستا، یکی دو نفری از فامیل و هفت هشت نفری هم از اهل محل تو این دوازده سال مرده بودند. به قبرستونِ کنار خلیج رفتم و برا مادر و عموهام که در نبود من مرده بودن فاتحه خوندم.

مبلمان می‌خری. به خودت می‌گویی این آخرین کاناپه‌ای است که تا آخر عمرم ممکن است لازم داشته باشم. مبل را می‌خری، چند سال کاملاً راضی هستی چون هر اتفاق بدی هم که بیفتد دیگر مطمئنی که مشکل مبلت حل شده.

سرم دارد منفجر می‌شود. هزاران فکر در سرم دور هم می‌چرخند.

حدیث داریم کسی که بدون وضو می‌خوابه چون مرداریه که بسترش قبرستانش می‌شه، ولی کسی که وضو می‌گیره بسترش مثل مسجدش می‌شه که تا صبح براش حسنه می‌نویسن.

به من اگر باشد، دراویش بوسنی و صوفیان کشمیر بسیار مهم‌ترند از بازی‌های معاصر… یا دقیق‌تر این‌که هر اتفاق معاصری ریشه در همین سابقهٔ تاریخی ـ فرهنگی دارد. سیاست‌مدارِ ترازِ جهانی این موضوع را به خوبی درک می‌کند و همین

شنیده بودم مسافری که به بیت‌المقدس می‌رود، باید منظرهٔ آن شهر را هنگام روز ببیند تا اینکه در روشنایی خورشید به عظمت و زیبایی معبد یهودی‌ها پی ببرد. این بود که پیش از رسیدن به بیت‌المقدس از سرعت حرکت چهارپای