توی خواب و بیداری بودم. اتاقم چنان تاریک می‌شد که شب و روزش معلوم نمی‌شد. این هنر پرده‌ها بود. تنها چیزی که آن روز صبح می‌توانست متوجّهم کند که روز شده، روح‌الله بود؛ زنگش، زنگِ بیداری‌ام شد. عمراً اگر آن

خواطرتان را در مشت خویش نگهدارید و اجازه ندهید باطنتان جز خدا را طلب کند.

مثل زمانی که از بین یک جعبه انار سرخ تازه چیده‌شده، ظاهر دل‌فریب میوه‌ای دستانت را جذب می‌کند، اما به دلش که می‌زنی می‌بینی فاسد است! از بین همه آن‌ها که مخلصانه برای جهاد می‌آیند تعداد کمی هم هستند که

این دنیای مجازی هم خیلی خوبه ها! از این‌ور ما تولید می‌کنیم، از اون‌ور یه عده با چشم‌های بسته نشخوار می‌کنن. اصلاً شهر هرتی که می‌گن، همین دنیای مجازیه. کی به کیه؟

از باغ می برند چراغانی ات کنند تا کاج جشن های زمستانی ات کنند

اما بابا بی‌توجه به او می‌گوید: «گوشیت رو می‌دی به مادرت. کلاس اوریگامی و زبان و نقاشی هم تعطیل؛ فقط میری مدرسه و میای. راضیه، تو می‌تونی مثل سابق کلاس‌هات رو بری»

لیلی:خوبه،ببین چه دوره زمونه ای شده اخه.این چه بلاییه من بهش دچار شدم!؟این چه زندگیه من دارم؟ سها:برای خودت دردسر درست نکن،بالاخره این روزها تموم میشنو و تو ازدواج میکنی،سعی کن مواظب رفتار کردارت باشی تا مردم برات حرف در

بنگر ز جهان چه طرف بربستم هیچ وز حاصل عمر چیست در دستم هیچ شمع طربم ولی چو بنشستم هیچ من جام جمم ولی چو بشکستم هیچ

محمد با تک‌تک اونا دست داد و باهاشون روبوسی کرد تا رسید به من. دست راستش رو گذاشت روی سینه‌ش و سرش رو خم کرد و گفت: «به امید دیدار.» سرم رو تکون دادم و چون حریمم رو رعایت کرده

«تفاوت این دو مسلمانی در چیست؟» آموزگار پیر پاسخ داد: «عدالت… به‌خدا سوگند آن‌گاه که پیامبر رسالتش را آشکار کرد، مشرکین نزدش آمدند و گفتند، ای محمد! در این شهر سیصد خدا پرستیده می‌شود و خدای تو نیز یکی بر

خدمتکار خانم داد زد: «خجالت بکش! حیا کن! دوشیزه ایر، چه‌قدر زشت است که آدم روی یک نجیب‌زاده جوان دست بلند کند، آن هم پسر کسی که ولی‌نعمت توست! ارباب جوانت!»

محسن مفتاح به تازگی صد و دوازده روز روزه‌ی نگرفته‌ی مردی میان سال را که در خواب سکته کرده و مرده بود، تحویل حق تعالی داده بود. هنگامی که با تردید پا در خیابان خونی گذاشت، فکر کرده بود در