«هوای گرفته دم غروب. سایهٔ سرخی بر در و دیوار کاخ انداخته بود و سین پرآشوب ساکنان قصر را سنگین‌تر می‌کرد. از بی‌ارج‌ترین بریش‌های رخت‌شورخانه تا عالی‌رتبه‌ترین وزرای دربار همه ناآرام و مضطرب بودند

می‌خندید و دندان‌های سفیدش برق می‌زد. کاش کسی نبود. کاش آن جمعیت گریان و سیاه پوش دور و برمان نبودند. دلم می‌خواست خم شوم و به یاد آخرین دیدارمان پیشانی اش را ببوسم. زیر لب گفتم: «خداحافظ» همین.

همیشه از آشپزخانهٔ اوپن بدش می‌آمد. می‌گفت: «این‌جا سنگر زنه. باید دروپیکر داشته باشه تا هر وقت دلش گرفت، به بهانهٔ پیاز خردکردن، های‌های اشک بریزه و سرش که داغ شد تا جاافتادن غذا، کنج دیوار زیارت عاشورا بخونه.

نزدیک به یک هفته است که حرف نمی‌زنم، خویشتنداری کرده‌ام، بیدار مانده‌ام و خودخوری کرده‌ام. من که تمام زندگی‌ام را صرف مهار سایه‌هایم کرده‌ام، امروز خودم طعمۀ سایه‌ها شده‌ام و باید با آن‌ها بجنگم.

می‌گفتم: «من عادت به نبشتن نداشته‌ام، هرگز! چون نمی‌نویسم، در من می‌مانَد، و هر لحظه، مرا، روی دگر می‌دهد!» (مقالات، ۲۲۵)

فردای روزی که از «تاهو» برگشتیم، پدرم از ما خواست به خانه‌اش برویم. چند سالی می‌شد که او را ندیده بودم، بعد از آن روز هم چند سال گذشت تا دوباره او را دیدم. خاطره دیدن خانه عجیب پدرم، در

شمربن‌ذی‌الجوشن سوار بر اسب، تاخت‌کنان از راه رسید. از اسب پیاده شد و نفس نفس‌زنان گفت: – یا امیرالمؤمنین، سپاه معاویه رود فرات را تسخیر و مانع از بردن آب توسط سپاه ما می‌شوند. دستور چیست؟ مولا علی (ع) به

چیزهایی که تریستسا به‌ام گفت، همان چیزهایی بود که همیشه درباره‌ام تصور می‌کرد، حالا از دهانش می‌پریدند بیرون، یک سال بعدش؛ یک سالی که خیلی دیر بود و تنها کاری که باید می‌کردم این بود که به‌اش بگویم دوستش دارم.

آدم کاسب ناچاره دروغ بگه، اما اسمشو یه چیز دیگه می‌ذارن. مهم همینه. تو می‌ری اون لاستیکه رو می‌دزدی و تو میشی دزد، اما او می‌خواس چار دولار تورو بابت یه لاستیک کهنه‌ی زهوار دررفته از جیبت درآره. اونا این

شاید آخرش یه شب، همهٔ خودم رو ریختم توی رودخونه و برای همیشه رفتم. می‌دونی، خسته‌م از جنگ، من خیلی ساله که دارم با خودم می‌جنگم و هی از خودم شکست می‌خورم. عمیقاً دلم می‌خواد سپر بندازم.

سرگرد هونتر جنگ را عملیاتی در حسابدانی می‌پنداشت که پس از پایان آن می‌توانست برگردد کنار شومینه‌اش. سروان لوفت جنگ را حرفه‌ی مناسب جوانان فرهیخته و شایسته می‌دانست و ستوان پراکل و ستوان توندر آن را خواب و خیالی می‌انگاشتندکه

می‌دانستم باید چه کنم، اما نمی‌توانستم خودم را وادار به عمل کنم. همین است که تغییر را اینقدر دشوار می‌کند. تغییر شما را ملزم به انجام کارهایی می‌کند که دشوار و ترسناک به نظر می‌رسند. تغییر مستلزم شجاعت و اعتمادبه‌نفس