حالا هم همین‌طور بود. به نظرش رسیده بود که کایو، درحالی‌که کمی در راهرو خم شده بود، سعی کرده بود به خاطر پازدگی‌اش با او هم‌دردی کند. او شش ماه نزد این خانواده بود و حالا از تمام این مدت،

مردی که می‌تواند کاری بزرگ‌تر بکند، نباید به کاری کوچک بسازد

در آغاز 1923، فرانسه به آلمان يورش برد، منطقه‌ى روهر را اشغال كرد و چند شهر آلمان را در منطقه‌ى راين به تصرف درآورد.

من تا خیلی سال فکر می‌کردم اسم مادرم عزیز است، بس‌که همه عزیز صدایش می‌کردند. آقاجان، ننه‌آقا، همسایه‌ها، همه. بعداً فهمیدم عزیز، وصفش بوده، نه اسمش. نامش زهرا بود

پسر عازم دفاع از حریم حضرت زینب (س) میشود؛ گریۀ ناخواستۀ این دختر، دل او را میلرزاند؛ به این دختر -به خانمش- میگوید که ّ گریۀ تو دل من را لرزاند، اما ایمان من را نمیلرزاند! و آن خانم میگوید

خیال می‌کنند چون خودشان یک پیشوا و یک سر دارند، ما هم مثل آنان هستیم. می‌دانند که اگر سر ده نفر از خودشان بالای دار برود، نابود خواهند شد. اما ما مردمانی آزاد هستیم و به اندازه‌ی جمعیت خود سر

دوستانی که خیلی به هم وابسته‌اند با همان نگاه همیشگی از هم جدا می‌شوند، مثل همیشه دست می‌دهند و قرار می‌گذارند روز بعد دیدار کنند، اما خوب می‌دانند که دیداری در کار نیست و دارند نقش بازی می‌کنند تا مجبور

هنوز آن‌طور که باید فریاد نکشیده‌ام و به هیجان نیامده‌ام. نزدیک به یک هفته است که حرف نمی‌زنم، خویشتنداری کرده‌ام، بیدار مانده‌ام و خودخوری کرده‌ام. من که تمام زندگی‌ام را صرف مهار سایه‌هایم کرده‌ام، امروز خودم طعمۀ سایه‌ها شده‌ام و

مالکان و دارندگان بزرگ، انجمن‌ها و کانون‌های حمایتی تأسیس می‌کنند و نشست‌هایی برای تهدید و ترساندن برگزار می‌کنند، تا بشکند و خفه کنند

اسم‌ش را می‌پرسم: ــ کیم سوک چول! آرام به سیدموسوی می‌گویم: ــ اسمِ مترجم هم که همین بود! سیدموسوی می‌خندد و می‌گوید به نظرم اسم ره‌بر کبیرشان هم همین بود

مدال ها نبود که از تختی، تختی ساخته بود، قوزِ تواضع بود که پشتِ گردن داشت، بس که جلوِ مردم خم کرده بود سرش را… کسی که باید می دید، دید… برادرِ شاه دخت، شاه پور، عوضِ نیم ساعت تعظیمِ

باید مسافر بود و همیشه در راه بود. هیچ شهری آخرین شهر نیست و هیچ چشمه‌یی آخرین چشمه نیست. دل‌بستن به یک آبادی کوچک یا بزرگ، ندیده‌گرفتن جمع آبادی‌هاست. من مرد راه و سفرم، ولگرد و کوله‌بار بر دوش. و