برخی مسافران با این قطار ویژه از مسافرت خارج از کشور بازمی‌گشتند، اما واگن‌های درجه سه عمدتاً پر از آدم‌های بی‌نام و نشانی بود که به مشاغل و مراتب گوناگون اشتغال داشتند و در ایستگاه‌های متفاوت در نزدیکی‌های پترزبورگ سوار

که ایمان دوجور است. یک‌جور ایمان مقلّدانه، متعصبانه؛ چون پدران و بزرگ‌تران باور کرده بودند، ما هم باور کردیم؛ چون در کتاب ما، در حوزهٔ دین ما، این‌جور می‌گویند، ما هم این‌جور می‌گوییم، ولو تو دلیل بیاوری، بیخود آوردی، حرف

امام حسین (ع) صورت بر صورت خونی علی‌اکبر گذاشت. اشک‌هایش با خون صورت علی‌اکبر یکی شد: – خداوند، گروهی که تو را کشتند و گستاخی را از حد گذرانده، حرمت رسول خدا را شکستند، نابود کند.

کمری خمیده که کوله‌باری از زندگی را تنها بر دوش می‌کشم.

خواطرتان را در مشت خویش نگهدارید و اجازه ندهید باطنتان جز خدا را طلب کند.

شکل به‌هم‌ریخته‌ای که پیش از این چهار قسمت بود حالا به هشت قسمت تقسیم شده بود، طوری که وقتی کارش با مداد تمام شد طرح کلی تونل‌ها دیگر شبیه صفحهٔ قطب‌نما نبود و بیش‌تر شبیه پره‌های چرخ بدون زهوار به

تقریباً غیرممکن است که چیزی را بدون این‌که خودتان انجام دهید یاد بگیرید. باید آن‌قدر شکست بخورید تا بالاخره موفق شوید. با خواندن کتابچهٔ راهنما نمی‌توانید فوتبال یاد بگیرید، با مطالعهٔ نُت‌های موسیقی نمی‌توانید پیانوزدن بیاموزید و با خواندن دستور

تحقق بخشیدن به حدیث شخصی یگانه وظیفه‌ی آدمیان است. همه چیز تنها یک چیز است. و هنگامی که آرزوی چیزی را داری، سرار کیهان همدست می‌شود تا بتوانی این آرزو را تحقق بخشی.

اولین گام در مبارزه اراده است.

«دوست داشتن یه نفر مثه این می‌مونه که آدم به یه خونه اسباب‌کشی کنه. اولش آدم عاشق همۀ چیزهای جدید می‌شه، هر روز صبح از چیزهای جدیدی شگفت‌زده می‌شه که یکهو مال خودش شده‌اند و مدام می‌ترسه یکی بیاد توی

پدر در بین الحرمین فرزندش را برای اخرین بار در اغوش گرفت و همان طور که استاد گفته بود، رو به حرم حضرت اباعبدالله کرد و دست بر سینه گفت:«ما فرزندان جابر انصاری هستیم. او که اولین زائر پیاده ی

عباس دیگر نمی‌دوید. ایستاده بود و با چشم چپ به مشک سوراخ شده با حسرت نگاه می‌کرد. دندان‌هایش باز شد. مشک از تیری که از آن گذشته و به سینه فرو رفته بود، آویزان ماند. آب شرشر روی زمین ریخت