عبدالله گفت: «کیست که نداند حسین‌بن‌علی در علم و تقوا سرآمد روزگار خویش است؟! کیست که نداند فقط حسین‌بن‌علی می‌تواند قرآن را تأویل کند و حکم خدا را بر ما بخواند؟!» عبیدالله نیم خیز شد و با خشم به‌ابن‌اشعث نگریست

مهم‌ترین عاملِ پی‌وندِ ما، زبان است و دین… این هر دو گرفتارِ تهاجمِ بی‌گانه است.

در کشوی میز قهوه خوری، یک دفترچه و مداد __ از جمله چیزهای معدود باارزشی که داشتیم و نفروخته بودیم __ پیدا کردم. کاغذهای دفترچه باکیفیت بودند. در تاریک و روشنا دولا شدم، شروع به نوشتن کردم. در دفترچه، تمام

در آن روزهای تعطیل، که موج براق بلورینِ سمّ به جانش می‌زد و با درخششی اعماق افکارش را می‌شکافت و هر چیز پیش‌پاافتاده‌ای را به معجزه‌ای سبک بدل می‌کرد، لوژین با جدوجهد تمام اقداماتی را که قصد داشت برای یافتن

وقتی شما به جهان می‌نگرید می‌دانید که دیدگاهتان منحصر به فرد و با دیدگاه دیگران متفاوت است و چون هیچ‌کس آنچه را که شما می‌بینید، نمی‌بیند، می‌دانید که هیچ‌ کسی نمی‌تواند برای شما تصمیم بگیرد

دارم از هم می‌پاشم و گاهی‌وقت‌ها فراموش می‌کنم من هم انسانم. اجازهٔ گریه‌کردن دارم، اجازهٔ حس‌کردن دارم و لازم نیست وقتی در حال تکه‌تکه‌شدنم، ادای آدم‌های قوی را دربیاورم.

نام‌تان را برای دل خودم، سلما گذاشتم. به یادتان اشعاری سروده‌ام. شاید زمانی که پناهگاه امنی یافتید، چند بیتی از آن را برایتان خواندم. دوست دارم نام واقعی‌تان را بدانم. – اگر نمی‌رنجید، همان سلما خوب است! – چقدر شما

قلبی مشغول مولا است؛ که هم دنیا دارد و هم آخرت و هم خدا. یعنی قلبی که نه‌تنها برای دنیا دغدغه ندارد؛ بلکه برای بهشت و جهنم هم دغدغه‌ای ندارد؛ فقط دغدغه‌اش رضایت خداست. فقط کار را برای خدا انجام

من اگر نتوانم محبت و احسان کسی را به عمل پاداش دهم لااقل آرزوی جبران آن را در دل می‌پرورانم و اگر صرف آرزو کافی نباشد خبر آن احسان را به هر جا می‌پراکنم، زیرا کسی که وصف نیکی و

«اَلا یا قوم اِن لَم تَرحَمُونِی فَارحَمُوا هذا….» برید این جمله را ناگاه تیرِ نابه‌هنگامی

تا این را گفت دوباره به بالای تابوت رفتم. یاد حرف حمید افتادم که در مجالس امام حسین (ع) محکم سینه می‌زد و می‌گفت: “فرزانه! این سینه هیچ‌وقت نمی سوزه.” همه‌جای پیکر تیر و ترکش خورده بود؛ شکم، پاها، دست‌ها،

البته با وجود این‌که اگر همدیگر را می‌دیدند دست کیت را می‌گرفت و به‌خاطر چیزهایی که شب آخر گفته‌بود تشکر می‌کرد، وقتی می‌دید کسی که به طرفشان می‌آمده غریبه است، نفس راحتی می‌کشید.