از امیر اسکندر پرسیدم: «آیا برای رفتن به هندوستان راهی غیر از عبور از تنگه خیبر وجود دارد؟»

دشوار است گام‌نهادن بر لبهٔ تیغ به همین‌سان فرزانگان می‌گویند رفتن به راه رستگاری دشوار است.

مرد غربی که توی ماشینش دارد دِر دروازهٔ مریخ را می‌زند، گمان کرده به ملکوت راه پیدا کرده است. غافل از این که برای فرار از مشکلاتی که روی زمین برای خودش و دیگران ساخته، دارد در کرات دیگر پناهگاه

رحمت خدا آن‌وقتی‌ست که یک ملتی به مسئولیتش عمل کند. خدا آن‌وقتی به مردمی رحم می‌کند که او را اطاعت کنند، تکالیف خود را انجام بدهند.

پیرمرده از روی صندلی‌اش خیزی برداشت. خمیده‌کمر راهش را کِشید سمتِ دری فولادی انتهای اتاق، بازش کرد، و غیبش زد. ده دقیقه آن‌جا ایستادم، منتظرِ برگشتن‌اش. زیرِ آباژور، چندتایی حشرهٔ ریزِ سیاه داشتند زمین را می‌جوریدند. پیرمرده بالاخره برگشت؛ سه‌تا

اين موجود لطيفی که خدا از دنده چپ آدم آفريد حرفش مانند قول و وفايش هرگز سند نبوده و نيست. هر چه هم آزموده و دانا باشد باز يک دنده‌اش کم است، يک پای تجربه‌اش می‌لنگد؛ سطحی و اوّل بين

این‌که بخواهم توی خانه‌ام چه جور حیوانی نگه دارم اول از همه به خودم مربوط است. تا حدودی هم مربوط می‌شود به خودِ حیوان و بعد همسایه‌ها، سازمان‌های حفاظتی و چند ارگان و سازمان داخلی و بین‌المللی فضولِ دیگر. ولی

اسلامِ علی بیش از آن‌که اسلامِ شمشیر باشد، اسلام ایمان و حکمت و عدالت است، نه اسلام مناسک و ظواهر. و علی برای فتح قلوب آمده است، نه فتح سرزمین‌ها. علی قصد دارد روح ایمان را به کالبد نیمه‌جان اسلام

این جهان فقط یک علی داشت که همه ی این کار ها را خودش می کرد و دیگر نخواهد داشت

یک عمر طول می‌کشید بپرسد ساعت چند است، درحالی‌که اگر سرش را می‌چرخاند ساعت شماطه‌دار، سی سانت آن‌ورتر، روی پاتختی بود. آن‌ها از زمان دبیرستان همدیگر را می‌شناختند. آن وقت‌ها چیلی بسکتبال بازی می‌کرد و دِبی ژیمناست بود و هیکل

من نمی‌دانستم درد چیست. نه اینکه نچشیده باشم، فقط نمی‌توانستم حسش کنم. وقتی مردم فریاد می‌زدند، اشک می‌ریختند، یا می‌خندیدند تا شکم‌شان درد بگیرد، برایم مثل تماشای فیلمی بی‌صدا بود. مادرم می‌گفت اشک مهم نیست، اینکه بفهمی چرا اشک می‌ریزد،

از شوق سجده صالح دین از فراز اسب بر خاک سبز کرب و بلا در سجود بود