روح‌الله گفت: یعنی توی این مملکت فقط شما بیدارید، بقیه خوابند؟ نمی‌دانم روح‌الله می‌خواست عمو را به حرف بیاورد یا قصد دیگری داشت… عمو توی همان حالت گفت: آن سالی که جنگ شد، فرض ما این بود که همه خوابند.

هزار حیف که عمرم به غم گذشت ولی هزار شکر که از عشق بی‌نصیب نبود

یک دوست خیالی هم داشتم که ملخی حدوداً دومتری بود و سرِ شاخک‌های بلندش دو روبان صورتی گره زده بود و تمام دست‌هاش پُر بودند از النگوهای پُرسروصدای زرد و نارنجی و قرمز. جنسیت خاصی نداشت و من هم آن

خود ایگون تارگرین، به طرز عجیبی به همان اندازه‌ای که برای ما یک معماست، برای معاصرانش هم همین‌طور بود‏. او که مسلح به شمشیری از فولادی والریایی به نام بلک‌فایر بود، جزء بزرگ‌ترین جنگجویان ‌زمان خودش به حساب می‌آمد، اما

بانگ «الله اکبر» مؤذن‌زاده از گلدسته‌های امامزاده برخاست

گفتم: «تو اصلاً خانواده‌ات را دوست نداری.» سرش را برگرداند. چیزی نگفت. لنگان‌لنگان رفت گوشه ‌هال نشست و گفت: «حق داری آنچه باید برایتان می‌کردم، نکردم. اما به خدا همیشه دوستتان داشته و دارم.» گفتم: «نه، تو جبهه و امام

بانوی من! آن حال ناساز که در من سراغ داشتی، هم‌چنانم برپاست؛ شعلهٔ اشتیاق گرمای حیاتم می‌بخشد و هیولای حزن، بر جان سایه می‌افکند. هراس از ماندن و ایستادن رو به فزونی است و من را بر آن می‌دارد که

وقتی به روابط نامشروع بها داده می شود، تقاضاي یک رابطه جدي و همیشگی از طرف دختران، ضعف رقابتی آنهامی شود، بنابراین به جاي مخالفت با این میل به برقراري ارتباطی دائمی که پایه تمدن سازي است، چرا امکانات بیشتري

زدیک مغرب بود که کاروان به حوالی قم رسید. هوای قم گرم بود؛ اما نه به گرمی کوفه و بغداد و مدینه. از همان دور می‌شد سرسبزی باغ‌های اطراف قم را دید. قبلاً شنیده بود که قم شهری سرسبز است

وطن، یک کلافِ مهربانی درهم بافتهٔ تاریخی‌ست، یک حسِّ عطوفتِ انسانی، یک قطعه سنگِ مرمرِ خُرد ناشدنی، پولادِ آبدیده، پَر نرمِ‌نرمِ سینهٔ مرغانِ نوروزی، صدای خندهٔ بی‌دغدغهٔ یک کودک __ که طنینش از این سو تا آن سوی خاک می‌رود.

آقای‌درویش‌مصطفا!… دلِ… آدم‌مثلِ… اناره… درست… باید… چلاندش… درست… حکماً… شیره‌اش… مطبوعه… درست… (بغضش گرفت؛ به خونابه‌های روی دیوار نگاه کرد) اما اما دلِ آدم را که می‌ترکانند، دیگر شیره نیست، خونابه است… باز هم مطبوعه؟

خوابیدن زیر نور ماه و روی یک درخت گیلاس جنگلی که پر از شکوفه‌های سفید است، خیلی لذت‌بخش است. شما این‌طور فکر نمی‌کنید؟ آدم خیال می‌کند در یک تالار مرمرین زندگی می‌کند، این‌طور نیست؟