دور و اطرافش رشته‌هایی از خون تیره جاری بود. دختر جوانی از زیر ماسک خرد شده‌اش به او زل زده بود، اما در واقع چشم‌هایش جایی را نمی‌دید. چاقو هنوز توی گلویش بود. سر مردی از بدنش جدا شده و

یک‌بار، وسط روز روشن، اواخر ماه مه سال ۱۹۴۶، وقتی همهٔ کسانی که تقدیرشان بازگشت بود دیگر بازگشته بودند، یک اُپل کادت وارد حیاط شد و جلو درِ باغچهٔ دکتر ایستاد. بچه‌ها هنوز فرصت نکرده بودند مثل مور و ملخ

رحمت خدا آن‌وقتی‌ست که یک ملتی به مسئولیتش عمل کند. خدا آن‌وقتی به مردمی رحم می‌کند که او را اطاعت کنند، تکالیف خود را انجام بدهند. هفتصد میلیون مسلمان بنشینند به انتظار ابر رحمت پروردگاری که بر سرشان ببارد، آن‌وقت

تاریخ می‌داند فدک تنها بهانه‌ست وقتی بهشت آذین شده در آرزویت

اگر در اصل دین حبّ است و حبّ در اصل دین، بی‌شک به جز دلدادگب هر مذهبی مشتی خرافات است

مگه حاج‌قاسم پیر نیست؟! مگه حاج حسین پیر نبود؟! بله! یه سری از همین جنگ‌رفته‌ها الآن کارشان شده از این یادواره شهید به اون یادواره شهید خاطره بگن از جنگ! انگار فقط کارشون همینه! یادشون رفته جنگ؟

اینها چه آدم‌هایی هستند که همهٔ جانشان به تشریفات بند است، و تمامی فکر و ذکرشان در طول سال به اینکه از چه راه می‌توانند شده حتی یک صندلی به شاه نزدیک‌تر بنشینند! تو نه خیال کنی که هیچ کار

برتراند راسل می‌نویسد: «ترس از عشق همان ترس از زندگی است و کسی که از زندگی بترسد مرده‌ای بیش نیست.»

درینگ درینگ اژدها وارد می شود! درینگ درینگ… همه سرها چرخیدند. نگاه کارگرهای دوزنده کارگاه تهران مد، برگشت رو به انتهای کارگاه. همه دیدند « لطفی لنگی » ایستاده روی صندلی پشت چرخ خودش، تی شرت قرمز رنگش را هم

زندگی‌ام را که نگاه می‌کردم، دلیلی پیدا نمی‌کردم که از زندگی‌ام ناراضی باشم.

انسان از چیزهای کوچک، ساده و معمولی می‌تواند خوشبختی‌های بزرگی بسازد. یادش دادند که خوشبختی می‌تواند تنها ترانه‌ای باشد، می‌شود زندگی‌ای باشد دور از ترس، دور از تهدیدهای دائمی مرگ. می‌شود خوشبختی چیزی باشد عادی‌تر از همهٔ چیزهای معمولی.

مادام که این قرارداد حفظ می‌شد، سپاه نیرومند و پاسداری کامل انجام می‌گرفت؛ مالیات‌ها هم سرازیر بود و سور کوک می‌شد؛ اما اگر این اصول، عملی نمی‌گردید و امنیت به‌دست نمی‌آمد، در نتیجه کارها به رکود می‌رسید و سرمایه‌ها مخفی