شاید کمی از خودم درمی‌آورم، شاید شاخ‌وبرگ می‌دهم، اما در کل همین‌طوری بود. نشخوار می‌کنند، می‌بلعند، بعد از درنگی کوتاه به‌راحتی لقمهٔ بعدی‌شان را می‌آورند بالا. عضلهٔ گردن می‌جنبد و آرواره‌ها دوباره به هم ساییده می‌شود. اما شاید چیزها را

در هر داستانی دست‌کم دو طرف وجود دارد: مال تو و مال من، مال ما و مال آن‌ها، مال او و مال او. این یعنی همیشه کسی دروغ می‌گوید.

بابا همیشه می‌گفت: دوردست‌ها جایی‌ان که رویاها زنده می‌مونن، حتی اگه خودت خسته باشی. وقتی به جاده‌ها نگاه می‌کردم، حس می‌کردم هر پیچ و خم، داستانی داره که فقط باید صبور باشی تا برات تعریفش کنه. زندگی ما پر از

تنها بنایی که اگر بلرزد، محکم‌تر می‌شود، دل است! دلِ آدمی‌زاد

«و اگر سخنان مرا به ضعف تعبیر می‌کنید، پس بدانید ضعفی که اطاعت خدا در آن باشد، بهتر از قدرتی است که معصیت خدا در آن!

من تا خیلی سال فکر می‌کردم اسم مادرم عزیز است، بس‌که همه عزیز صدایش می‌کردند. آقاجان، ننه‌آقا، همسایه‌ها، همه. بعداً فهمیدم عزیز، وصفش بوده، نه اسمش. نامش زهرا بود

«وقتی گره‌های بزرگ به کارتون افتاد، از خانم فاطمهٔ زهرا کمک بخواید. گره‌های کوچیک رو هم، از شهدا بخواید براتون باز کنن.»

چه چیزی زیباتر از این که نظر به زندگی ات بیندازی و ببینی کوچک ترین لکه ای به دامنش ننشسته.

تعهدات یک فرد مؤمن، گاه‌گاهی و دل‌بخواهی نیست. این‌جور نیست آن‌کسی‌که می‌خواهد خود را مؤمن قلمداد بکند، هرجا که نفع و سود و بهرهٔ شخصیِ تجاوزکارانهٔ خودش ایجاب کرد، مؤمن باشد

حضرت آیت‌اللّه بهجت (قدس سره) همواره تأکید داشت که اوّلین قدم برای ارتباط با امام عصر (عج) تحصیل معرفت نسبت به آن حضرت و تقویت لحظه به لحظه این معرفت است. انسان در نخستین گام، باید امام زمان خویش را

حالا دیگر آخوند برای‌م کسی نیست که بتواند از قندان، قندِ تبرک در بیاورد؛ بتواند با نفس‌ش سینه‌ی ایلیا را گرم کند؛ بتواند دعایی بخواند و گرهی بگشاید… نه… آخوند برای‌م مثل دست‌گاهی‌ست که می‌تواند استخاره بیرون بدهد. با این

توی بندگی خدا فرقی بین سرباز و درجه‌دار و سردار نیست