پسرک گفت: کی از همیشه قوی تر بودی؟ اسب گفت: وقتی جرئت کردم ضعف هام رو بگم

از آن پایی که بر در کوفت بر دل داشتی داغی از آن دستان سنگین بیشتر شد داغ سنگینت

ای ابر دل گرفتۀ بی آسمان بیا باران بی ملاحظه ناگهان بیا

هارون ساعتی پیش از مرگش گفت تا در همان باغی که بستری بود، قبرش را بکنند. بسترش را کنار قبرش بردند تا به آن انس بگیرد و دل از دنیا بکند. آخرین حرفش این بود: وای بر من! پاسخ پیامبر

مادرم زهرا همهٔ قصهٔ زندگی‌ام را برایم گفته؛ از ظلمی که به برادرم حسین در کربلا می‌رود تا اسارت خودم و قرآن می‌خوانم تا برای آن روزها خودم را آماده کنم

موفقیت نوعی بازی اعداد است. اگر مرتب به خود بگویید که باید صبر کنید، برنده نمی‌شوید. هرچقدر شجاعت را بیشتر انتخاب کنید، احتمال پیروزی‌تان بیشتر می‌شود.

پیغمبر خدا فرموده است: «فَاِذَا التَبَسَت عَلَیکمُ الفِتَنُ کقِطَعِ اللَّیلِ المُظلِمِ فَعَلَیکم بِالقُرآنِ» آن روزی که فتنه‌ها مثل پاره‌های شب سیاه بر زندگی شما سایه بیفکند، بر شما باد به قرآن

باید این «شکل دیگر» را از همان ابتدای راهش توصیف کرد و دریافت که چگونه در یک سوی حرکتِ خود، خرد را به جاگذاشت و در سوی دیگر دیوانگی را، آن‌چنان که از آن پس خرد و دیوانگی نسبت به

می‌بایست که خویشتن‌داری می‌کردیم. نباید عجب بر ما غالب می‌آمد. نباید که حد و اندازه نمی‌شناختیم و پای از دایره بندگی بیرون می‌نهادیم

«غربی‌ها آخرین کسانی هستند که می‌توانند در مورد حقوق بشر حرف بزنند. نگاه کن با من و بقیه چه کردند. آن‌ها مسئولیت عواقب کارهایشان را نمی‌پذیرند. استاد اتهام‌زنی و انتقاد هستند اما به خودشان نگاه نمی‌کنند و مسئولیت خود را

شناختن آدم‌ها کاری دشوار است و به گمانم آدمی جز هم‌میهنان خود نمی‌تواند کس دیگری را بشناسد، زیرا شخصیت مردان و زنان تنها در خود آنان خلاصه نمی‌شود؛ سرزمینی که در آن به دنیا آمده‌اند، آپارتمان یا کلبه‌ای روستایی که

با وجود آن‌که دو ساعت از زمانی که تصادفی با اتلس برخورد کردم، می‌گذرد، هنوز دست‌هایم می‌لرزد. نمی‌دانم می‌لرزم چون مضطربم یا برای آن است از وقتی رسیدم، آن‌قدر سرم شلوغ بوده است که نتوانسته‌ام چیزی بخورم. حتی پنج ثانیه