سعی داشتم نامه کوتاه و بی‌پرده باشد، ولی حالا که فکرش را می‌کنم، می‌بینم نباید این‌قدر ناگهانی تمامش می‌کردم. باید حقایق بیشتری را در آن جا می‌دادم و سعی می‌کردم به شما نشان دهم چرا بی‌گناهم. چون نمی‌شود که شما

آیا آزادی سیاسی وجود دارد؟ نه. اما احساس عدم آزادی هم نیست وقتی هیچ انتخابی در کار نیست…

پادشاهی بود که در جنگ شکست خورده و اسیر شده بود . او آنجا در کنج اردوی فاتح بود . پسر و دخترش را دید که به زنجیر کشیده از جلویش می گذرند . گریه نکرد ، چیزی نگفت .

صداهای مختلف به کاسهٔ سرم هجوم می‌آرن. تیراندازی، فریاد عصبی فاران، خندهٔ سرخوش زینب، خس‌خس سینهٔ خون‌آلود دانیال، نعرهٔ بسام، ردت رو زده‌ن، فقط از اونجا دور شو، خودت رو نجات بده… بوی چای دارچین رمیصا می‌آد. یکی صدام می‌زنه:

او به‌جای آنکه با ذهنیت حسرت وارد بازی شود و به مدالی فکر کند که به آن نیاز داشت تا احساس موفقیت کند، و به‌جای فکر کردن به همهٔ رقابت‌هایی که باید می‌برد ولی نبرده بود، تصمیم گرفت با ذهنیت

تو حسنعلی منصور می دانی دشمنان پرشماری داری. تو حسنعلی منصور بسیاری از دشمنانت را می شناسی و خیلی هاشان را نمی شناسی و هرگز هم نخواهی شناخت. تو حسنعلی منصور نام خیلی از دشمنانت را به خاطر سپرده ای

جایگاه عریض و طویلی هم در قسمت بالای زمین برای سخنرانی درست کرده بودند که با گل های مصنوعی و عکس حافظ اسد و پرچم سوریه تزیین شده بود. پشت تریبون سخنران، یک ردیف مبل چیده شده بود که جایگاه

آن ایمانی ازنظر اسلام ارزش دارد که با عمل، با مسئولیت، با تکلیف، با تعهد همراه است. اگر تعهدی احساس نکردی، در مؤمن بودنِ خودت شک کن.

افراط در دیدار همدیگر ملال‌آور است.

بعد مشتش را به دهان عباس نزدیک کرد: – بنوش پسرم. ببین چه آب زلال و تمیزی است. عباس لبانش را به کف دست پدر چسباند و آب نوشید. مولا علی (ع) با مهر و محبت به سر عباس دست

قصه‌ای آشنا به نظر می‌رسد، اما در تصادفی عجیب از هم‌پوشانیِ تاریخ و ادبیات، در میان این افسران مردی دیده می‌شد که انگار از لابه‌لای ورق‌های رمان غرور و تعصب بیرون آمده بود: یک آقای دارسیِ واقعی (و نه دارسی

حسین بی‌مقدمه گفت: «باید برای وهب، زن بگیریم.» پرسیدم: «درخواست وهبه یا شما؟» گفت: «نباید بذاریم جوون بیاد و بگه زن می‌خوام، اگرچه من باهاش رفیقم و با من راحته و حرف‌هاشو می‌زنه، امّا تا حالا تقاضایی نکرده. این پیشنهاد