این کتاب ادامه کتاب نجیب بنی امیه به نویسندگی آقای علیرضا خواستار هست؛ اگه به رمان و زندگی نامه های تاریخی علاقه دارین ، به شدت پیشنهاد میکنم. بریده ای از کتاب؛ وقتی جسد بی‌جانش را روی عرشه کشتی آوردیم،حتی

پیچیده در تمام تنم مثل پیچکی، دردی شبیه درد رسیدن به انتها!

افسران و سربازان پادگان، به داخل شهر عقب نشسته و در کوچه و محله و حتی کلیسا شروع به سنگربندی و مقاومت نمودند، و امیدوار بودند که از سایر نقاط، قوای کمکی به یاری آن ها بشتابند. ولی برخلاف انتظارشان،

هیچ وقت همه چیز درست نمی‌شود؛ چون توقعات ما بیشتر می‌شود، و تغییر می‌کند. هیچ قله ای آخرین قله نیست. رسیدن، غم‌انگیز است. “راه، بهتر از منزلگاه است” برویم بی‌آنکه به رسیدن بیندیشیم؛ اما، واقعاً، برویم.

در گذشته نام عطرها به راز جذابیت سوژه اشاره داشت: آن‌چه در زن بیش از خودش است گنج ( لانکوم) اوست، چیزی که می‌توان آن را زهر شیرین (دیور) هم دانست. این نام‌ها ماهیت ابژه‌ی ارزشمند در سوژه را نشان

شاید چنین به نظر برسد که نویسندگان قانون اساسی آمریکا می‌خواستند با این کار اعتماد مردم را جلب و چنین وانمود کنند که به نام مردم آمریکا حرف می‌زنند در حالی که عملاً چیزی بیش از یک گروه نخبه سیاسی

عشق حقیقی، یعنی خدمت به دیگران، نه کشاندن دیگران به سمت خواسته های خود…

در قدیم‌الایام، در هر نسل چند تنی بودند که من، شیطان، نمی‌توانستم از طرق معمول آن‌ها را فریب دهم. نه‌تنها وسوسه کردن آن‌ها به جنایت، شهوت یا سرقت محال بود، بلکه حتی نمی‌شد خاطرشان را از خواندن شرعیات منصرف کرد.

جواب دادن به سؤالات از سوی جوان موبور، سؤال‌کننده متوجه شد که یقیناً مدتی طولانی از روسیه دور بوده است، شاید بیشتر از چهار سال. و اینکه او به خاطر بیماری به خارج فرستاده شده بود

و یونیفرمم. اگه قرار بود بین یونیفرم و چرخ‌دستی‌ام یکی رو انتخاب کنم، فکر نمی‌کنم موفق می‌شدم. یونیفرم من آزادی منه. عبای اول و آخر نامرئی شدن. تو گراند رجنسی هر روز تو رختشورخونه هتل خشک‌شویی می‌شه که تو زیرزمین

بیشتر از بیست سال است که قدم به درون جزیره نگذاشته‌ام، ولی امیلی ۳۵(گاهی به‌شوخی و گاهی جدی) می‌گوید چندان هم مطمئن نیست که من اصلاً جزیره را ترک کرده باشم. یک‌بار هم گفت زمان برای من چیزی جز چند