هر وقت احساس می‌کنم کم‌جان و بی‌چاره و بی‌کس شده‌ام، فقط به این خاطر است که به شک دچار می‌شوم؛ اما هر وقت مرا دوست داری هر وقت کنارم هستی، زندگی‌ام سرشار و توجیه‌پذیر است. عزیزم، این منم که باید،

وقتی هیچ نوع اثر خارجی که بتوان برای به یاد آوردن گذشته ها به آن رجوع کرد وجود نداشته باشد حتی مهمترین وقایع زندگی نیز از خاطر انسان می رود.

در فکر معالجه‌ای خلاف قواعد معمول پزشکی بود. به نظرش پزشک‌ها اغلب دلیلی برای تصمیمات‌شان ندارند؛ یعنی خیلی زود تسلیم می‌شوند و در مراحل حساس زمان زیادی را صرف درک دقیق مشکل بیمار می‌کنند تا بتوانند درمان درستی را در

استقلال با وابستگی جمع نمیشود و ما اگر فرهنگمان وابسته بشود، استقلال نداریم؛اقتصادمان وابسته بشود، استقال نداریم

امرا می‌گوید: «افغان‌های دیگری از امریکا و اروپا می‌آیند و ازش عکس می‌گیرند. فیلم می‌گیرند. قول‌هایی می‌دهند. بعد می‌روند خانه و آن‌ها را نشان خانواده‌شان می‌دهند. انگار جانور باغ‌وحش است. من از این جهت اجازه این کار را می‌دهم که

این زن هایند که انتخاب می کنند چه کسی انتخابشان کند

اگر از علت دین‌داری من سؤال کنند، می‌گویم: «من از ترس جهنم و عذاب قبر است که دین‌داری می‌کنم!» ولی اولیای خدا، از بس خدا زیباست دین‌داری می‌کنند. جهنم و قبر هم هست، ولی آن دلیلی که آنها را وادار

یادتان باشد که می‌توانید کار بدی انجام دهید و همچنان آدم خوبی باشید.

ناخودآگاه مداحی “حاج محمود کریمی” که آن روزها روی زبانم افتاده بود را زیر لب زمزمه کردم. همان مداحی که روضه وداع حضرت زینب (س) از امام حسین (ع) است: “کجا می خوای بری؟ چرا منو نمی‌بری؟ این دم آخری،

خوشحالم که امروز صبح هوا آفتابی است، البته من روزهای بارانی را هم خیلی دوست دارم. همهٔ صبح‌ها قشنگ‌اند. شما این‌طور فکر نمی‌کنید؟ هیچ‌کس نمی‌داند در طول روز چه اتفاقاتی می‌افتد و همین باعث می‌شود بتوانیم خیال‌پردازی کنیم. ولی خوشحالم

برید یه وقت دیگه بیاید بمیرید.

نیازم به زیبایی از بین رفته است. می‌توانستم همین امروز بمیرم، اگر می‌خواستم، فقط با کمی تلاش، اگر می‌توانستم بخواهم، اگر می‌توانستم تلاشی بکنم. اما به‌واقع بهتر است بگذارم بمیرم، بی‌سروصدا، بی‌هیچ عجله‌ای. حتماً چیزی عوض شده. دیگر این توازن