تن و لامسه واقعیتی انکارناپذیر است. ولی عشق نه با آن آغاز می‌شود و نه با آن پایان می‌یابد. در سطحی پایین‌تر از کلمه و معنا که خانهٔ اصلی ابراز عشق است، گاهی تن و لامسه هم با حرارتش، حضور

در ابتدا که به خدمتش رسیده بودم، از او طلب دستور کیمیا کردم؛ اما در پاسخ فرمود: «این ذکر را بسیار بگو که خود کیمیاست: اللَّهُمَّ أَغْنِنِی بِحَلَالِک عَنْ حَرَامِک وَ بِفَضْلِک عَمَّنْ سِوَاک.»

همان‌جور که ابراهیم خلیل‌الله اسماعیل را ذبح کرد، تو هم باید احساساتِ دخترانه‌ات را ذبح کنی. هَمش را بریز دور. اگر من جای تو بودم، می‌نشستم زیر این درخت‌های سیب و فقط و فقط به عمه حمیرا فکر می‌کردم. به

امام در کربلا یکبار شهید نمی‌شود، او در تک‌تک یاران خویش به شهادت می‌نشیند. هر رخصتی و هر اذن جهادی انگار تکه‌ای است از جگر امام که کنده می‌شود و بر خاک تفتیده «نینوا» می‌افتد.

قانون یک: هرگز بیشتر از رئیستان ندرخشید همیشه طوری رفتار کنید که افراد بالادست شما احساس برتری کنند. هیچ وقت برای اینکه آن‌ها را تحت تأثیر قرار دهید، استعدادهایتان را به رخ نکشید زیرا در این صورت نتیجه‌ای معکوس خواهید

کوچک ترین کلامی یا کوچک ترین سخن خطایی هم ما را به مقصد نمی‌رساند و یا سال ها از آن دور می‌کند

اسلام دین یهود را انکار نمی‌کند بلکه خاتمهٔ رسالت‌های آسمانی قبل محسوب شده و می‌خواهد تمام بشریت را گرد دین واحد جمع کند. دینی که به گفتهٔ احمد در آن جایی برای تفرقه و تبعیض نژادی وجود ندارد

تعهدات یک فرد مؤمن، گاه‌گاهی و دل‌بخواهی نیست. این‌جور نیست آن‌کسی‌که می‌خواهد خود را مؤمن قلمداد بکند، هرجا که نفع و سود و بهرهٔ شخصیِ تجاوزکارانهٔ خودش ایجاب کرد، مؤمن باشد؛ هرجا به نام ایمان و به تظاهرِ به عمل،

اسلام یعنی محمد (ص)؛ که همسایه‌اش هرروز روده‌ی گوسفند رو سرش ریخت اما وقتی مریض شد، رفت به عیادتش. اسلام یعنی دخترایی که به‌جای زنده‌به‌گوری، الان روبه‌روی من نشستن. اسلام یعنی علی؛ که تا وقتی همسایه‌اش گرسنه بود، روزه‌شو باز

توی ماشین که بودند چند ساختمان مانده به هتل ویکتور در خیابان اوشن تامی کارلو گفت «کتت رو بگیر، اما طرف رو عصبانی نکن، خب؟ ممکنه قضیه پیچیده شه و مجبور شیم زنگ بزنیم به مومو تا اوضاع رو راست‌وریس

خداوند متعال هم راهی برای عاشق شدن قرار داده و تمهیدی برای آسان کردن دست‌یابی به عشق اندیشیده است و آن این است که موجود نازنینی به نام «امام» را برای هر عصری قرار داده، تا بتوان به او عشق

با گریهٔ من، اشک حمید هم جاری شد. دستم را گرفت و با صدای لرزان پر از حزن و دل‌تنگی در حالی که اشک‌هایم را پاک می‌کرد، گفت: “فرزانه! دلم رو لرزوندی، ولی ایمانم رو نمی تونی بلرزونی!