جوان متعجب پرسید:《بزرگترین فریب دنیا دیگر چیست؟》 《اینکه در یک لحظه از حیات خود، مالکیت و فرمان زندگی را از دست می دهیم و تصور میکنیم سرنوشت بر زندگی مسلط شده است، همین نکته، بزرگترین فریب دنیاست.》

تنها راهِ یاد گرفتن، زندگی کردنه

ثروتِ سریع مساله ای است که امروزه پنجاه هزار جوان قصد دارند حلش کنند، جوان هایی که همه در وضعیت شما هستند. شما یک واحدِ این رقم اید. خودتان حساب کنید چه تقلایی باید بکنید و مبارزه چقدر وحشیانه است.

پرتو مهتاب‌ها بر بام‌ها نتوان شمرد یا هزاران هور تابان در پس دیوارهاش

من آن کسی را که دلش با زبان یکسان نیست چون دروازه‌های دوزخ دشمن می‌دارم.

حالا دیگر هیچ مفری نداشتم. دلم می‌خواست دیوار می‌شکافت و من را می‌بلعید. دست تیمورتاش روی سنجاق زیر گلویم نشست و در‌حالی‌که داشت سنجاق فیروزه‌نشان را با دو انگشت باز می‌کرد، آرام گفت: «از وقتی دیدمت، …تو گراند هتل،… یادته؟

حدیث داریم کسی که بدون وضو می‌خوابه چون مرداریه که بسترش قبرستانش می‌شه، ولی کسی که وضو می‌گیره بسترش مثل مسجدش می‌شه که تا صبح براش حسنه می‌نویسن

آن روزهای خوب که دیدیم، خواب بود خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست

همین‌که از چارچوب در بیرون رفت، قبل از اینکه در را ببندم، برای اولین بار گفتم: “حمید! دوستت دارم.” بعد هم در را محکم بستم و به در تکیه دادم. قلبم تند تند می‌زد. چشم‌هایم را بسته بودم. از پشت

دوست دارم دست‌کم در قلبت برایم جایگاهی خاص نگه داری چون لحظاتی هر چند کوتاه بوده که شایستگی‌اش را داشته‌ام. این کورسوی امید تنها چیزی‌ست که برایم مانده است.

دل نازک روضه بود. بی تاب می‌شد و بلند بلند گریه می‌کرد. خیلی وقت‌ها کار به جایی می‌رسید که بچه‌ها بلند می‌شدند میکروفون را از مداح می‌گرفتند؛ می‌ترسیدند حاجی از دست برود با آن ناله‌ها و هق‌هقی که می‌زد.

فاطمه جان ! اگر ترس از استیلای دشمن بر ما نبود ، قبر تو را اقامتگاه جاودان خودم می کردم و شیوه اعتکاف بر می گزیدم و همچون مادران جوان مرده بر این مصیبت زار می زدم .