تو می‌توانی خودت را محاکمه کنی، این سخت‌ترین کار دنیاست. محاکمه خودت ازمحاکمه هر بنی بشری مشکل‌تر است.

چگونه به شاخه ی شکسته می‌توان فهماند که باد رفته است؟!

ساعت ۱۰: ۵۰، سه‌شنبه، شانزده آذرماه ۱۳۷۸. اکسیژن انگار بعد از رد شدن از لولهٔ اگزوزِ ماشین‌های اسقاطی به زمین می‌رسید و قلب من بیخِ دهنم می‌زد. روی پُل عابرپیادهٔ میدان توحید ایستاده بودم و بازی‌های جورواجوری اختراع می‌کردم؛ اگر

ئیلوهیم [خدایان] گفتند: «بیایید آدمی از روی صورت خود، شـبیه خود بسازیم. و ”آنـان“ را بـر ماهیـان دریا، و بر مرغان هوا، و بر رمه ها، و بر سراسر زمین، و بر هر خزنده‌ای که در زمین می‌خزد، حاکم کنیم.

شیخ بهایی همان‌طور که روی اسب نشسته بود، سرش را نزدیک گوش میرداماد برد و گفت: «فکر می‌کنم این باغی که اعلی‌حضرت ما را به آنجا دعوت کردند، باغ بزرگ و زیبایی باشد.» میرداماد پاسخ داد: «بله، باغ را من

نه او پسر فلان‌الدّوله بود و نه هما بَهْمان‌السّلطنه. جامعه برای هر يک از افراد خودش حدّی شناخته است که اگر بخواهند پا از آن فراتر نهند با سر به زمين خواهند آمد. انسان تا موقعی می‌تواند بگويد پهلوانِ نَقد

شکی نیست که سکونت خاطر و رهایی کامل از قید شهوات در پیری فراهم می‌شود و آن‌گاه که غلیان هوا و هوس فرو می‌نشیند حقیقتا همان‌طور که سوفوکل گفت مثل این است که انسان از دست عده‌ای ظالم دیوانه رسته

ایمانی که فقط در دل بماند، می‌پوسد و می‌خشکد؛ تو بگو نه، باقی می‌ماند؛ ما هم شُبهه را قوی می‌گیریم، می‌گوییم ایمان در اعماق دل می‌ماند. اما ایمانی که در دل می‌ماند و به دست و پا و چشم و

«وقتی قنوت می‌گیرم و چشمام به این دست و انگشتام میفته، میگم خدایا این دستا را به حق دستان ابالفضل العباس ببخش و بیامرز.»

حسام چادر از چهره ام کنار زد و چشمانش مستقیم، مردمک نگاهم را هدف قرار گرفت. به خدا قسم نگاهش ستاره داشت! و من نورش را دیدم. گاهی خوشحالی ات طعمی شبیه به شکلات تلخ دارد…

هنوز آن‌طور که باید فریاد نکشیده‌ام و به هیجان نیامده‌ام. نزدیک به یک هفته است که حرف نمی‌زنم، خویشتنداری کرده‌ام، بیدار مانده‌ام و خودخوری کرده‌ام. من که تمام زندگی‌ام را صرف مهار سایه‌هایم کرده‌ام، امروز خودم طعمۀ سایه‌ها شده‌ام و

گویا آنکه به دامان ثامن الحجج ع پناهنده شود، محال است که دروازه های تجرد و سیر در منزلگاه های معرفت به روی او بسته بماند.