همیشه خطر خودی‌های ناخودی بیشتر از دشمن، سرزمین‌مان را تهدید می‌کرد

حس کرد پا به پاش جهان گریه می کند دارد غروب فرشچیان گریه می کند

نکنه بلندبلند حرف بزنی کسی صداتو از پنجره کوچه بشنوه. وقتی آیفون رو جواب میدی، آروم حرف بزن. از دست من عصبانی شدی با نگاهت عصبانیتت رو برسون. صداتو بالا نبر که کسی بشنوه

دل‌تنگی اگرچه حقیقت نباشه، اما باشه، مثل توضیحِ درد، دردِ دنده‌های شکسته. در ظاهر همه‌چی خوبه‌ها ولی با هر نفسی که می‌کشی، کل وجودت از درون می‌پوکه. دل‌تنگی دقیقاً یه همچین چیزیه. با تک‌تک مویرگ‌هات حسش می‌کنی؛ اما نمی‌تونی شرحش

یه رنگ انتخاب کنید. من زرد انتخاب می‌کنم، حالا فرض کن یه لیوان از اون رنگ زرد رو داری و یه پارچۀ چهل‌تیکه هم از رنگ‌های مختلف که کنار هم دوخته شدن. یه قطره‌چکان بردار و از رنگ زرد داخل

۵۳ سال بعد در ششمین روز اگوست ۱۹۹۵، به یاد پنجاهمین سالگرد انفجار اولین بمب اتم در هیروشیمای ژاپن، مراسمی در کلیسای کوچک دانشگاه برگزار شد که من هم در آن مراسم حضور داشتم.

زبان خائن است. یک جاسوس دوجانبه است که نیمه‌های شب، بی‌خبر، این‌سو و آن‌سوی مرزها می‌رود. برف سنگینی است در یک کشور خارجی، که شکل و شمایل واقعیت را زیر دامن ابرمانند و مبهم خود پنهان می‌کند. یک سگ چلاق

با خودش گفت وقتی رسید خانه، فقط دوش بگیرد و یک‌راست برود توی رخت‌خواب. شاید قبلش به مژده هم تلفن می‌زد. چشم‌هایش را که باز کرد، متوجه راننده شد که از توی آینه زل زده بود به او. سر چرخاند

آن شراب طهور كه شنیده‌ای بهشتیان را می‌خورانند، میكده‌اش كربلاست و خراباتیانش این مستانند كه این‌چنین بی‌سر و دست و پا افتاده‌اند. آن شراب طهور را كه شنیده‌ای، تنها تشنگان راز را می‌نوشانند و ساقی‌اش حسین است؛ حسین از دست

چشمانشان کور است و گوش‌هایش کر! بندگان دنیایند. دین را ابزاری کرده‌اند برای رسیدن به قدرت. به رد جای مانده بر پیشانی‌هایش نگاه نکن، قاسم! آنچه می‌بینی نشان جهل است. ظاهر را نگاه نکن که رو به قبله ایستاده‌اند. نمازگزارانشان

وابستگی در دوران پهلوی به حدی بود که انتخاب نخست وزیر و سایر مسئولین باید با نظر مستقیم غرب انجام میشد.

اما بابا بی‌توجه به او می‌گوید: «گوشیت رو می‌دی به مادرت. کلاس اوریگامی و زبان و نقاشی هم تعطیل؛ فقط میری مدرسه و میای. راضیه، تو می‌تونی مثل سابق کلاس‌هات رو بری»