بخشی از کتاب:
«نمی‌توانست به زنی خیانت کند که عشقش را به زبانی رمزآلود در نامه‌هایی گُنگ به او ابراز کرده، و از آن بدتر، نمی‌توانست به عشقی خیانت کند که در خود به آن جسدِ گرم حس می‌کرد، عشقش به دختری که عکس سه‌درچهارِ سیاه‌سفیدش را برداشته بودند، به غیابی که در وجودش بزرگ و بزرگ‌تر می‌شد. گفتنِ حقیقت به خوآن به معنیِ فرصتِ رها کردنِ خودش از زیر بار تعهدِ ویرانگرِ کشتنِ کسی دیگر بود. آخرین راه فرارش همین بود.»