کتاب «طراحی و ارتباطات بصری: رهیافتی بر روش‌شناسی بصری» نوشته‌ی برونو موناری، هنرمند و طراح ایتالیایی است که از آخرین افراد نسل فوتوریست (آینده‌نگر) بود. او در طول زندگی‌اش در حوزه‌های گوناگون هنرهای تجسمی (نقاشی، مجسمه‌سازی، فیلم، طراحی صنعتی، گرافیک) و غیرتجسمی (ادبیات، شعر) فعالیت کرد. این اثر وی، برای نخستین بار در سال 1968 و به ایتالیایی منتشر شد. کتاب به دو بخش اصلی تقسیم می‌شود.

بخش نخست، «نامه‌هایی از هاروارد»، بیست فصل را دربر می‌گیرد که بسیاری از آن‌ها در اصل یادداشت‌هایی بودند که موناری برای روزنامه‌ی ایتالیایی ایل جورنو می‌نوشت. نویسنده در این فصول هم فلسفه‌ی آموزشی‌اش را شرح می‌دهد و هم برداشت‌های شخصی‌اش را از آن دوران زندگی‌اش، که استاد دانشگاه هاروارد بود، بیان می‌کند. بخش دوم، «ارتباط‌های بصری»، برخلاف بخش پیش، شامل تصاویر متعدد است که موضوعاتی چون بافت، تجزیه‌های پیام‌های بصری و کاربرد رنگ برای طراحان را، همراه با نمونه‌هایی از تاریخ هنر و از خود دوره‌ی درسی او در دانشگاه هاروارد، بررسی می‌کند. ایده‌ی محوری کتاب، تعریف گسترده‌‌ی نویسنده از «ارتباط‌های بصری» است: تقریبا هر چیزی که چشمان ما تجربه می‌کنند، از ابری در آسمان و گلی در باغچه گرفته تا یک نقشه‌ی فنی، یک کفش، یک پوستر، یک سنجاقک یا حتی یک تلگراف به‌عنوان یک شیء (جدا از محتوایش). به باور او، این پیام‌های بصری می‌توانند تصادفی باشند (مانند ابر یا سنجاقک) یا عامدانه (مانند نقشه‌ی فنی، عکس خبری یا تابلوی راهنمایی). طراح در خلق پیام‌های عامدانه، مجموعه‌ای از انتخاب‌های زیبایی‌شناختی انجام می‌دهد که باید با پیامی که قرار است منتقل شود، پیوند داشته باشد. بیننده نیز این پیام‌ها را دریافت کرده و بر اساس زمینه‌ی فرهنگی و ذوق شخصی‌اش، معنایی بر آن‌ها فرامی‌افکند. او بیان می‌دارد که چگونگی پردازش دیداری بیننده، کلید ارتباط بصری موفق است.

این کتاب برای دانشجویان و مدرسان طراحی گرافیک، معماری و آموزش طراحی و همچنین برای هر خواننده‌ی علاقه‌مند به نظریه‌ی ارتباط‌های بصری مناسب است.