خاصیت مرگ این است که آخرین اثر هنرمند را به سخن واپسین او بدل سازد، به تکمله و تکریم همه آثار پیشین. روزی روزگاری در امریکا (1984) اثری بود که لئونه شانزده سال از عمرش را صرف ساختن آن کرد و تنها فیلمی بود که پس از یک مشت دینامیت (1971) آن را به پایان رساند. این فیلم به زعم دوستداران لئونه، جایگاه خاص تکان دهنده ای دارد؛ فیلمی بس اندوهناک که از قضا مرگ یکی از مضامین آن از کار در می آید.
کتاب روزی روزگاری در امریکا هم به رمزگشایی از این مضمون پرداخته، جزئیات فنی فیلمسازی و بازیگری را بررسی کرده و نحوه تولید فیلم را تشریح کرده است؛ تفسیر پرشور و حرارت نویسنده در پرداختن به هر یک از محورهای فوق ذیل یک کل زیبایی شناختی کتاب را در شمار آثار ماندگار در سینمای کلاسیک قرار داده است.