اگر سوار آسانسور شویم، وقتی به بالا می رسیم، هیچ تغییر فیزیکی در بدن ما ایجاد نمی شود، چون تنها کاری که انجام می دهیم، ایستادن است؛ در حالی که دستگاه همه ی کارها را انجام می دهد. ولی وقتی از پله ها بالا می رویم، دست کم چند اتفاق کوچک می افتد. کالری می سوزانیم، از عضلات مان استفاده می کنیم و ضربان قلبمان با بالارفتن بیشتر می شود. بنابراین وقتی از پله بالا می رویم، در مقایسه با زمانی که از آسانسور استفاده می کنیم، تغییرات فیزیولوژیکی خاصی در بدن مان روی می دهد. همین موضوع در زندگی هم صدق می کند!
«آلبرت گری» گفته، «افراد موفق عادت انجام کارهایی را شکل می دهند که افراد ناموفق دوست ندارند انجام شان دهند».
همین عادت است که اهمیت دارد. موفقیت اغلب نتیجه ی تصمیمات مهم ما نیست؛ ناشی از مجموعه کارهای کوچک و به ظاهر بی اهمیت ماست. موفقیت همیشه در نتیجه ی ترجیح کارهای سخت و درست به کارهای آسان و اشتباه به دست می آید.