دن کیشوت گفت: من این داستان را نمی‌دانم ولی می‌دانم، که این سوگند بسیار خوب است و جناب دلاک نیز مرد بسیار نیکی است

دلاک گفت: اگر مرا می‌فرمایید من در این دنیا و در پیشگاه خداوند قول شرف می‌دهم که سخنان جناب‌عالی را نه به شاه بگویم و نه به سن‌روک و نه به هیچ‌یک از افراد بشر و من این سوگند را از تصنیفی آموخته‌ام که کشیشی برای پادشاهی می‌خواند و در ضمن آن پادشاه را از نام و نشان دزدی باخبر می‌ساخت که صد «روبل» طلا و قاطر شاه را دزدیده و قاطر را به حال یورغه برده بود

کشیش پرسید: پس چرا جناب پهلوان در تشریح نظر و عقیده خود تأخیر می‌فرمایند؟ دن کیشوت گفت: من نمی‌خواهم فکر و نظر خود را الساعه و در این مکان بگویم و فردا صبح به گوش اعضای شورای حکومتی شهر کاستیل برسد و افتخار و پاداش کار من نصیب شخص دیگری گردد.

دن کیشوت گفت: بسیار خوب، ولی نظر و عقیده من نه غیرعملی است و نه عجیب و غریب، بلکه راهی است که از آن ساده‌تر و صحیح‌تر و عاقلانه‌تر هرگز به فکر هیچ یک از این شیادان سیاستمدار خطور نکرده است

دلاک گفت: منظورم این نبود که سخن جناب‌عالی یاوه و بی‌سروته است، بلکه می‌خواستم عرض کنم به تجربه ثابت شده است که تقریبا همه یا قسمت اعظم توصیه‌ها و نظرهایی که اطرافیان به اعلیحضرت پادشاه پیشنهاد می‌کنند یا غیرعملی، یا بی‌معنی و عجیب و غریب و به زیان پادشاه و کشور است