وسایل هدایت آتشی که ساخته بودیم بین نیروهای سپاه توزیع شده بود. روی وسایل، آرم سپاه را حک کرده بودیم. رزمنده‌ها با دیدن آرم سپاه می‌فهمیدند کشورمان تولید کننده ابزار نظامی شده است؛ برای همین، حسابی روحیه می‌گرفتند. آقای تهرانی معتقد بود باید پیش از این که به فکر صادرات وسایل هدایت آتش باشیم، نیروهای سپاه به طور کامل به این وسایل تجهیز شده باشند. ارتش از قدیم مقداری وسایل هدایت آتش داشت؛ بنابراین اولویت با سپاه بود. کم کم آوازه پلاتینگ بردهای ایرانی به ارتش رسید.

آن‌ها از آقای تهرانی درخواست کرده بودند که جلسه‌ای بگذارد تا وسایلی را که ساخته بودیم از نزدیک ببینند و کیفیت و کارایی آن‌ها را بررسی کنند. آقای تهرانی، من و محمود مشکی و حسن را به عنوان نماینده و مسئول ساخت وسایل هدایت آتش به آن‌ها معرفی کرد. اولین جلسه ما با ارتش در ستاد کل نیروهای مسلح با آقای چمران برگزار شد. آقای چمران آن زمان رئیس بنیاد حفظ آثار و ارزش‌های ستاد کل بود. چمران بیشتر از آن که کیفیت وسایل هدایت آتش مورد توجهش قرار بگیرد، از سرعت عمل سپاه شگفت زده شده بود.

خودش نظامی بود و می‌دانست ساخت تجهیزات نظامی آن هم در شرایطی که ما همه جانبه در تحریم بودیم و دسترسی به مواد اولیه نداشتیم کار بسیار سختی بود. می‌گفت: «شما تو این مدت کم کی به فکر تولید افتادین و چطوری به این سرعت تونستین وسایل رو با این کیفیت بسازین؟! کی تحقیق کردین کی نمونه سازی؟»