کتاب «آقای مایر» نمایشنامه‌ای آلمانی به نویسندگی فرانتس زاوار کروتس است. کروتس از شناخته‌شده‌ترین نمایشنامه‌نویسان معاصر آلمان است که در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به دلیل رویکرد انتقادی‌اش به مسائل اجتماعی، به‌ویژه زندگی طبقه‌ی کارگر و آسیب‌دیدگان نظام سرمایه‌داری، شهرت یافت. او در بیشتر آثارش واقعیت‌های تلخ زندگی روزمره را بدون زرق‌وبرق و اغراق به تصویر می‌کشد و شخصیت‌هایی خلق می‌کند که درگیر انزوا، فقر و بن‌بست‌های اجتماعی هستند.

نمایشنامه‌ی «آقای مایر» به زندگی اتو مایر، یک کارگر ساده‌ی آلمانی، می‌پردازد که درگیر روزمرگی و فشارهای مالی است و تلاش می‌کند در جامعه‌ای که برای او جایی قائل نیست، کرامت انسانی خود را حفظ کند. داستان بیشتر بر روابط سرد و گاه خشن او با اطرافیان، ناامیدی‌هایش از وضعیت شغلی و روانی و احساس بی‌قدرتی در برابر ساختارهای اجتماعی متمرکز است. شخصیت مایر در واقع نمونه‌ای از بسیاری افراد عادی است که در چرخه‌ی یکنواخت و فرساینده‌ی زندگی طبقه‌ی کارگر گرفتار شده‌اند.

کروتس در این اثر با استفاده از زبانی ساده و صحنه‌هایی محدود، فضایی می‌سازد که در آن همه‌چیز به گفت‌وگوها و واکنش‌های شخصیت‌ها وابسته است. مکالمات کوتاه، سکوت‌های طولانی و جزئیات روزمره جایگزین اتفاقات بزرگ و پرهیجان شده‌اند. همین سادگی به نمایشنامه حالتی واقع‌گرایانه می‌دهد و نشان می‌دهد که مسائل اجتماعی و اقتصادی چگونه به شکلی نامرئی اما عمیق بر روان و روابط انسان‌ها اثر می‌گذارند.

درون‌مایه‌ی اصلی اثر حول نقد جامعه‌ی سرمایه‌داری و پیامدهای آن بر افراد عادی است. کروتس از خلال شخصیت مایر به مسائلی چون فقر، انزوا، خشونت پنهان و از دست رفتن امید اشاره می‌کند. «آقای مایر» مثل بسیاری دیگر از آثار کروتس تصویری تلخ اما دقیق از زندگی حاشیه‌نشینان اجتماعی ارائه می‌دهد؛ تصویری که بیش از آن‌که درباره‌ی یک شخصیت خاص باشد، درباره‌ی ساختاری است که انسان‌های زیادی را به حاشیه می‌راند.