واعظان کاین جلوه بر محراب و منبر می‌کنند

چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند

با این گروه زاهد ظاهرساز

دانم که این جدال نه آسان است

شهر من و تو طفلک شیرینم

دیریست کاشانۀ شیطان است

و هنوز می‌پندارد، عیب کار در «بیرون است»؛ در زهاد ظاهرساز. و گویا فروغ متوجه نبوده است که این حرف‌های زمان حافظ است، نه او. چرا؟ اینجا به‌خوبی رد تأثیر ستایش‌های دروغین را می‌توان دریافت.

من تکیه داده‌ام به دری تاریک

پیشانی فشرده ز دردم را

می‌سایم از امید بر این در باز

انگشت‌های نازک و سردم را

ما حتی در دیوار، دومین کتاب فروغ، نیز «عصیان هنرشده» را نمی‌بینیم، نه در زبان و نه در مفاهیم _ که هنوز مکررات گذشتۀ فروغ‌اند _ یک نکتۀ دیگر را البته از پشت این دیوار کوتاه می‌توان دید؛ فروکش کردن حالات یا طغیان حالات زنانه است. فروغ حساً _ نه با هوشیاری اندیشه _ پوچی چنان جوش‌وخروش‌هایی را دریافته است؛ پوچی که نه، ناکامی آن را، اما هنوز نفهمیده است عیب کار در کجاست، هنوز «کلی‌گویی» مطرح است و زبان قالبی:

دگرم آرزوی عشقی نیست

بیدلان را چه آرزو باشد؟

دل اگر بود باز می‌نالید

که هنوزم نظر به او باشد