مرتضـی مطهـری از آن شـخصیتهایی اسـت کـه آنقـدر دربـارهاش گفته‌انـد و شـنیده‌ایم که گمان می‌رود این شـخصیت خردمند و دانشـور را خـوب و دقیق می‌شناسیم؛ اما کافی اسـت مانند راقم این سطور کمی و فقط کمی دقیقتر به این شخصیت بینشور و انقالبی نگاه کنیم تا در یابیم شناختمان از او بیشتر بر پایـۀ گمان بوده تـا واقعیت و الیههـای متعـدد و ابعاد گونا گون شـخصیت او ،بازنمایی‌هایی درخور و متناسب با همین و یژگی‌ها را می‌طلبیده است

مرتضی مطهـری کودکـی متفاوتـی را پشتسـر گذاشـته و سـربند همیـن تفاوت اسـت کـه در بزرگسـالی‌اش اسـتقامت و پایمـردی غر یبـی را در مشـکالت ودشـواریهای زندگیاش میبینیم. آنچه قابل توجه می‌نماید، این اسـت که دراین شخصیت شـریف هیچگاه تغییر موضع و مسیر دیده نشـده است. گو یی او از همـان نوجوانـی تکلیفـش را بـا خـودش روشـن کـرده و در یـک منهـاج واحد محترمانه زیسته است.

این اثر تلاشی است برای ترسیم شمایلی کمابیش کامل از این شخصیت سهل و ممتنـع. بـر همیـن اسـاس ایـن کتـاب بـه روش نیمهداسـتانی )fiction semi )نوشـته شـده اسـت. اثـر نیمه داسـتانی ترکیبـی از واقعیـت و تخیل اسـت. یعنی برخـی بخشهـای آن بـر اسـاس رو یدادهـای واقعـی، شـخصیتهای حقیقـی یـا حقایـق مسـتند شـکل گرفتـه، امـا نویسـنده بـرای جذابتـر کـردن روایـت، ازعناصر داستانی مانند شـخصیت پردازی، گفت وگوهای خیالی و توصیفات ادبی استفاده می‌کند. بیگمان این بهرهگیری از خیال، به‌اندازهای است که به واقعیت‌های تاریخی و مستند آسیب نرساند.