ناگهان مثل دیوانه ها بلند شد. پتویی آورد رفت زیرش قلنبه شد و پشتش را کرد به من. جوری خودش را پتوپیچ کرد که معلوم نبود سرش کدام طرف است . انگار این جوری بهتر شد. پتو باز بهتر از فاطمه یا سنگ بود. رفتم نزدیک تر. دستم را گذاشتم روی پتو. دیدم اصلا حرفم نمی آید. دستم را برداشتم و یک قرن به همان حال ماندم . بعد صدای خودم را شنیدم که به فارسی می گفتم مامان تو را سپرده دست من. خجالت کشیدم از صدای فارسی ام. چند لحظه بعد صدایی از پتو آمد. پتو به فارسی گفت چی گفته . به ترکی گفتم گفته مشمول ذمه اید اگر بگذارید فاطمه ی من یک ذره غصه بخورد. پتو تکان نخورد. به فارسی گفتم بلند شو دیگر. این جوری روحش را عذاب می دهی. پتو لرزید. ذره ذره پتو داشت گریه می کرد. فکر کردم اگر این پتو نبود رویم نمی شد فاطمه را بغل کنم . پتو را بغل کردم و بوسیدم. بعد من و پتو زار زار گریه کردیم.