غروب غمگینی بود. لحظات جان‌فرسا به کندی سپری می‌شد. یک ساعت پیش حمید برای آوردن قابله رفته بود و هنوز هیچ خبری از او نبود. عرق سردی روی پیشانی محمود نشسته بود. مرضیه بی‌تاب صورتش را و گاهی روی دست‌هایش را با ناخن می‌خراشید. فرشته آن‌قدر جیغ کشیده بود که صدایش به ناله‌ای ممتد و زوزه‌ای بی‌رمق تبدیل شده بود. درد می‌کشید و این بچه که چون سنگ کوهی جان او را می‌ستاند، گویی قصد کنده شدن نداشت. فرشته گاهی فریاد می‌کشید: «ای خدا، مُردم. یک‌دفعه بکُش راحتم کن.» مرضیه اشک می‌ریخت.

حمید ناباور و خشمگین کفش‌های پلاستیکی‌اش را بر پله‌های گلی خانهٔ قابله می‌کوبید و صدا می‌زد: «اشرف‌خانم، تو را به خدا بیا، آجیم هلاک شد.»

اشرف‌خانم به همه‌چیز شباهت داشت جز به قابله. خون‌سردانه در کنار مهمانانِ از تهران آمده‌اش نشسته بود و در حالی‌که سعی می‌کرد زیبا و باسواد جلوه کند، سراپا گوش و با تمام وجود غرق صحبت‌های مبلّغ جوان بود و نشان می‌داد که هیچ چیز به قدر شنیدن آن سخنان برایش اهمیت ندارد.

دور تا دور اتاق پر از مهمان بود. در بین همه که از سر و صورت آفتاب‌سوخته و دست‌های پینه‌بسته‌شان معلوم بود اهل روستا هستند، سه نفر اتو کشیده، تمیز،‌ کراواتی و شیک بالای اتاق نشسته بودند و با اوراق و جزواتی در پیش رو و چند کتاب قطور و سه کتابچهٔ کوچک، به رؤسای کارخانه‌ها و شرکت‌های بزرگ شباهت داشتند. جوّ حاکم مثل مهمانی‌های معمولی نبود. همه سکوت کرده بودند و یکی از آن سه نفر با آب‌وتاب سخن سر داده بود و نطق می‌کرد. صحبت از خدمت بود، از محبت، از خلوص نیت، از جان‌فشانی و ایثار. مبلّغ جوان گاه آرام و با تأنی و گاه با شور و هیجان، همه را به اخلاق نیک و خوی خوش دعوت می‌کرد و در جملات جذاب و دلنشین خود از سخنان جمال قدم، هیکل مبارک، نیّر اعظم می‌گفت.