ایستاده بودند به ناسزاگویی؛ فحش در برابر فحش. با سرعت خودش را به یارانش رساند:
– چرا چنین می کنید؟
– دشمنان شروع کردند … .
– فحش و ناسزا حرف کسی است که حرف حساب ندارد. شما که اهل منطق هستید. قرآن میان شما است. با دلیل، حجت و برهان حرف تان را بزنید.
راضی نشد کسی حتی به معاویه؛ سخت ترین و پست ترین دشمنانش هم فحش بدهد.
فرمود:《 ما برای احیای دین آمده ایم، چرا اجازه دهیم به کارهای پست و بی ارزش مشغول مان کنند؟! 》

مولا نیمی از شیر را خود می‌خورد و نیم دیگر را… به اسیرتان شیر داده اید؟

ای عمرو به خدا سوگند مرا ازرده ای چرا که علی را آزرده ای و هرکه اورا بیازارد گویی مرا آزرده

می‌دانست که نمی‌دانند و راه را نمی‌شناسند. دریای دانش در سینهٔ علی (ع) موج می‌زد. نمی‌خواست در جهل بمانند و بسوزند. می‌گفت: «من به راه‌های آسمان آشناترم تا زمین». می‌سوخت و فریاد می‌زد: «سلونی قبل أن تفقدونی؛ بپرسید قبل از آنکه مرا از دست بدهید». یکی پرسید: «بگو سر و ریش من چند تار مو دارد؟!» علی (ع) با این آدم‌ها هم‌نشین بود. *** «فزت و رب الکعبه» رهایی بود؛ رستگار شدن بود؛ راحت شدن از این جماعت جهل‌پیشه.

رسول گرامی اسلام (ص) تا زمانی که چهرهٔ تابناک فاطمه (س) را غرق بوسه نمی‌کرد، نمی‌خوابید

فاطمه حوریه‌ای در چهرهٔ انسان است. هر وقت بی‌قرار بوی بهشت می‌شوم، فاطمه را می‌بوسم