پدرو مادر بودن در ذهن ما مترادف است با دل نگرانی دائم و مراقبت سختگیرانه و همراهی با کودکمان در تمام کارهای روزانه اش ، و معمولا اکثر ما نیز از پرتوقعی و وابستگی و لوس شدن فرزندمان مینالیم و خودمان را قربانی تربیت او تلقی میکنیم .این نوع والدگری نامهای مختلفی :دارد والدگری افراطی مستبدانه هلیکوپتری و احتمالا آن طور که خودمان خوش داریم بگوییم، والدگری کامل و همه جانبه !
اما پاملا دراکرمن، روزنامه نگار آمریکایی ، هنگامی که خواسته و ناخواسته با همسرش سایمون ،کوپر به پاریس مهاجرت کرد و فرزندشان متولد شد . متوجه شد که انگار آنجا خبری از والدگری کامل نیست و نه والدین فرانسوی آن چنان سختگیر و مضطرباند و نه کودکانشان غرغرو و وابسته اند.
کودکان فرانسوی خواب منظمی ،دارند بدغذا نیستند، مؤدبانه رفتار میکنند و البته بازیگوش و سرزنده اند. پدر و مادرهایشان نیز عاشق معاشرت و صحبت با فرزندانشان هستند برایشان زیاد کتاب میخوانند و آنها را به کلاس ورزش و نقاشی میبرند، اما هرگز نمیگذارند با بد خلقی و توجه طلبی بیش از حد نظم و تعادل زندگی را بر هم زنند و مهمانیهایشان را به جهنم تبدیل کنند.
دراکرمن با دفتر یادداشتی در دست چند سال ناظر تمام زوایای رفتار فرانسوی ها شد تا راز والدگری آنها را کشف کند. رازی که به نظر اونه در نگاهی متفاوت به پدری و مادری کردن بلکه در نگاهی متفاوت به معنای کودکی نهفته است.
حاصل کار او کتابی است طنزآمیز و سرشار از نکته های ظریف درباره دو فرهنگ تربیتی بسیار متفاوت.