حساب‌وکتاب نمی‌کردم و حتی نشنیدم آخرین دور چه عددی آمد. وقتی هم بازی را شروع می‌کردم، در این مورد چیزی نپرسیدم، کاری که هر قمارباز حسابگری باید بکند. تمام دویست‌گلدنی که داشتم روی پاس گذاشتم.»

درست جلویم، یکی کلمهٔ پاس را روی پارچه‌ای سبز نوشته‌بود. پاس سلسلهٔ اعداد از نوزده تا سی‌وشش را می‌گویند. از یک تا هجده را هم می‌گویند مانک. اما من کاری به این کارها نداشتم.

رفتم نزدیک همان میزی که مادربزرگ پشتش بازی می‌کرد. آن‌قدرها شلوغ نبود، طوری که خیلی‌زود کنار میز جایی پیدا کردم و ایستادم

وقتی متصدی ارشد، نزدیک ساعت تعطیلی داد می‌زند: سه‌دور آخر است، آقایان! حاضرند هرچه ته جیبشان مانده، در آن سه‌دور آخر خالی کنند روی میز و داو بگذارند. اغلب هم هرچه دارند می‌بازند.

فقط از صبح تا شب بازی می‌کنند و اگر می‌شد حاضر بودند شب تا صبح را هم به بازی بگذرانند. همیشه هم وقتی ساعت یازده دارند کازینو را می‌بندند، باحسرت از آنجا دل می‌کنند.

حوالی یازده دیگر فقط قماربازهای واقعی و قهار پشت میز مانده‌اند. آنهایی که از گلگشتها فقط کازینو را می‌بینند و تنها برای آن آمده‌اند، قماربازهایی که به‌سختی متوجه می‌شوند اطرافشان چه می‌گذرد و در تمام فصل گشت‌وگذار هیچ‌چیز دیگری توجهشان را جلب نمی‌کند.