«کمال‌الدین ابوالعطاء محمود، مشهور به خواجوی کرمانی یکی از شاعران بزرگ ادبیات فارسی است که در سال 689 ه.ق در کرمان به دنیا آمد. وی آثار فراوانی در قالب‌های مختلف شعر از جمله نظم و نثر خلق کرده است اما بیشتر شهرتش به خاطر آثارمنظومی است که سروده است. خواجوی کرمانی صاحب پنج مثنوی است که به پیروی از سبک فردوسی و نظامی سرده است. «همای و همایون» عنوان یکی از مثنوی‌های این شاعر و یکی از خیال‌انگیزترین آثار منظوم عاشقانه‌های ایرانی است.

همای و همایون عنوان یکی از مثنوی های خواجو است که به شرح دلدادگی شاهزاده ای به نام همای به شخصی به نام همایون می پردازد.

در قسمتی از این کتاب می‌خوانیم: شهریار از پشتم پیاده شد. چشم‌هاش جایی را نمی‌دید. کورمال کورمال دور خودش می‌چرخید. دهنه‌ام را محکم گرفته بود. ساق‌ها و زانوهام بی‌رمق بودند و مدام وزن تنم را روی پاهام جابه‌جا می‌کردم. شبح خاربوته‌ها و سنگ‌ها و خلنگ‌ها را می‌دیدم و جلو می‌رفتم. شهریار مانعم نمی‌شد. آرام کنارم راه می‌آمد و به پوست سینه‌ام دست می‌کشید. از تلوتلوخوردن و گیجی‌اش معلوم بود چشم‌هاش قوت چشم‌های من را ندارند و او به اعتماد قدم‌های من قدم برمی‌دارد.