چند ساعتی می‌شود که شهید عشق حسین (ع)، به ملاقات پروردگار عالمیان رفته است؛ شهیدی که امروز حقیقت مرگ را میان خون، در نهایت زیبایی تصویر کرد. جای حیرت هم نیست چرا که این سنت برادری، پدری و مادری اوست.

گندم تنش با زخم‌های بی‌امان داس‌ها، چون دانه‌های تسبیح حبه‌حبه روی زمین افتاده و اینک حسین (ع)، در بیابان کربلا آرام‌تر از همیشه آرمیده است.

زمین از این سنگینی به خود می‌لرزد و کوچک‌تر از آن است که بتواند این پیکر را در میان بگیرد و حالا این پسر ابوتراب است که زمین را در حجاب خویش گرفته است.

زمان که چند لحظه‌ای از حوادث عقب افتاده، حالا خیره‌خیره دارد طفل لبان ترک‌خورده حسین (ع) را نگاه می‌کند که تشنه، در آغوش گشودهٔ مادر فرات جان داده است.

این آب، تاریخی است. مهریهٔ کوثر (س) است؛ عجین است با صدای مادری که جگر گوشه‌اش شهید عشق را صدا می‌زند: پسر شهیدم! شیرم حلالت!

کمی آن‌طرف‌تر حسین (ع) دیگری در میان سوز ستم، به تماشا ایستاده، حسین (ع) مکرر شده و این بار روی نیزه تابیدن گرفته است.