آن روز در حالی سخنرانی کردم که بسیار اصرار داشتم حتی یک قطره اشک نریزم و کاملا معمولی و مسلط باشم. همین توقع هم می رفت. با وجودی که عرق کرده بودم و عرق روی چشم هایم رسیده بود و عرق روی چشم هایم رسیده بود و اذیتم می کرد، حاضر نبودم با دستمال کاغذی صورتم را خشک کنم تا مبادا اسرائیلی ها این تصویر را پخش کنند و با سوء استفاده از آن بگویند فلانی دارد برای پسرش گریه می کند.