خانه در فرهنگ ایرانی یک حریم امن و مطمئن است. درون و بیرون آن تناقض‌های فراوانی دارد. شاید در کمتر داستان ایرانی بتوان خانه را عضوی از خانواده و عنصر اصلی نمایشنامه دانست. اما در نمایشنامه برای سه اتاق و یک پشت بام، خانه نه فقط چهار دیواری امن و حریم خصوصی بلکه یک شخصیت مهم به شمار می‌آید. خانه در این نمایشنامه نقش محوری دارد و در پیشبرد قصه و اهداف متن بسیار موثر است. نغمه ثمینی با کمک گرفتن از این موضوع خالق سه‌گانه‌ای با محوریت خانه بوده است و داستان خانه‌هایش را در این نمایشنامه به پایان برده است.