ادبیات شوخ‌طبعانه را می‌توان همزاد ادبیات جهان دانست. شوخ‌طبعی و شیرین‌زبانی از خصلت‌های انسانی است و ناگفته پیداست که هنر و ادبیات به عنوان حاصل یا برآیند تفکر، خلاقیت، احساس و عاطفهٔ انسان، از خلق‌وخوی او تاثیر می‌پذیرد.

شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی هم به گواهی قدیمی‌ترین آثار ادبی این قلمرو زبانی، شوخ‌طبعی را، هم در خلق آثار کاملاً شوخ‌طبعانه و هم به صورت ضمنی و چاشنی در آثار دیگر به کار گرفته‌اند.

جمال‌الدین ابواسحاق حلّاج شیرازی بین سال‌های ۸۱۴ تا ۸۳۰ هجری قمری از دنیا رفت. دیوان اطعمه، شامل سفره کنز الاشتهاء، غزلیات، رباعیات، اسرار چنگال، مثنوی مزعفر و بغرا، مقطعات، خواب‌نامه و… از آثار اوست.