چرا نویسنده ای چون پیکو آیر که تمام عمرش را از اتیوپی تا کوبا و كاتمانادو و باقی نقاط دنیا در سفر و تکاپو بوده، به این باور رسیده که ساکت و آرام نشستن در یک اتاق می تواند حد نهایت ماجراجویی باشد؟ او پاسخ این سؤال را در کتاب هنر آرامش می دهد؛ کتابی که به درستی و همان طور که عنوان فرعی اش می گوید، یک «ماجراجویی در سفر به ناکجا» به شمار می رود. آیر در این کتاب درباره ی کسانی تحقیق می کند که زندگی شان را وقف یافتن آرامش کردند؛ از جمله لئونارد کوهن خواننده ی سرشناس جهانی، که لذت های ناشی از زندگی تجملاتی اش را فرو گذاشت و در صومعه ای واقع در کوهستان به تمرین فن پرداخت. همچنین متیو ریکارد که با داشتن دکترای میکروبیولوژی، حرفه ی آتیه دارش را رها کرد تا یک راهب تبتی شود.
شخصاً نه در کلیسایی عضو هستم و نه در فرقه و مسلکی؛ هرگز در هیچ گروه مدیتیشن و یوگایی (و در کل هیچ گروهی) عضو نشدم. این کتاب درباره ی این است که چطور آدم سعی می کند مراقب عزیزانش باشد، کارش را انجام دهد، و در این دنیای عجول و دیوانه وار جهت حرکتش را حفظ کند. این کتاب را عمدا کوتاه نوشتم، تا بتوانید در یک نشست بخوانید و بلافاصله برگردید سراغ زندگی پرمشغله و احتمالا زیادی پرمشغله ی خودتان.