«فوری کاغذ و خودکار جلویم گذاشتند و گفتند: آقای قنطار، شما سرانجام باید عذرخواهی کنید. اکنون در وضعیت صلح و مصالحه می‌شود برای شما کاری کرد. این بهترین فرصت است آن را از دست ندهید. شاید دولت اسرائیل بپذیرد. توی دلم به حرف‌هایش خندیدم. مگر چند بار به حرف‌هایشان پایبند بوده‌اند که این دومین بار باشد؟ حبس ابدی ظالمانه مرا در خود فرو برده بود. نمی‌توانستم به آزادی امید داشته باشم… گفتم: من پشیمان نیستم. با شرافت وارد عملیات بر ضد اسرائیل شدم. و با حفظ شرف و عزت نفس باید آزاد شوم…»