«من در کوبا یک جرمن شپرد بودم» اثر آنا منندز مجموعه‌ای از یازده داستان کوتاه به‌هم‌پیوسته است که تجربه‌ی مهاجرت و تبعید را از زاویه‌ای انسانی و عمیق بررسی می‌کند. این کتاب که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد و یکی از داستان‌هایش برنده‌ی جایزه‌ی Pushcart شد، به زندگی مهاجران کوبایی در میامی می‌پردازد؛ افرادی که میان خاطرات درخشان گذشته و واقعیت‌های غریب زندگی جدید، در حال جست‌وجوی هویت خود هستند. منندز فضای محله‌ی «هاوانای کوچک» را ترسیم می‌کند؛ جایی که تبعیدشدگان تلاش می‌کنند میان میل به فراموشی برای ادامه‌ی زندگی و نیاز به یادآوری برای حفظ هویت، تعادلی برقرار کنند.
داستان‌ها با شخصیت‌ها و رویدادهایی به هم متصل شده‌اند که هر کدام بخشی از پازل بزرگ‌تری را تشکیل می‌دهند. در مرکز این مجموعه شخصیت‌هایی مثل ماکسیمو، استاد سابق دانشگاه، قرار دارند که اکنون در پارک میامی با بازی دومینو و شوخی‌های تلخ، سعی می‌کند بر اندوه بی‌سرزمینی غلبه کند. عنوان کتاب از یک لطیفه‌ی استعاری گرفته شده است: سگی که در آمریکا بی‌ارزش شمرده می‌شود، ولی ادعا می‌کند در کوبا یک جرمن شپرد باوقار بوده است. این استعاره به خوبی نشان می‌دهد چگونه مهاجرت می‌تواند اعتبار، جایگاه اجتماعی و حتی هویت یک فرد را دستخوش تغییر کند. شخصیت‌های دیگر، از مادری که با پختن غذاهای سنتی در خاطرات غرق می‌شود تا زن جوانی که به جست‌وجوی ریشه‌های خانوادگی‌اش برمی‌آید، هر کدام به شکلی با فقدان هویتی دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند.

فضای کتاب آمیزه‌ای از نوستالژی، طنز تلخ و اندوه است. منندز با زبانی حسی و زنده، بوی غذاها، گرمای هوا و صدای مهره‌های دومینو را به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد چگونه داستان‌گویی و شوخی به سازوکاری دفاعی برای پوشاندن لایه‌های عمیق غم و حسرت تبدیل می‌شوند. داستان‌ها که گاه تاریک، گاه طنزآمیز و گاه تأمل‌برانگیزند، تصویری زنده از جامعه‌ای ارائه می‌دهند که با وجود دوری از وطن، همچنان به فرهنگ و خاطرات خود پایبند است. این مجموعه نه تنها به مسائلی مانند از دست دادن جایگاه اجتماعی و تضاد میان رویا و واقعیت می‌پردازد، بلکه قدرت روایت را به عنوان ابزاری برای بقای روانی به نمایش می‌گذارد.
«من در کوبا یک جرمن شپرد بودم» برای علاقه‌مندان به ادبیات مهاجرت، مطالعات فرهنگی و داستان‌های کوتاه با مضامین اجتماعی و روان‌شناختی، مانند یک آلبوم عکس خانوادگی عمل می‌کند، روح و روان جامعه‌ای در تبعید را به تصویر می‌کشد و سوالاتی درباره‌ی معنای واقعی خانه و تعلق در ذهن خواننده بر جای می‌گذارد.