«چرا نوجوان امروز، با همۀ بهره‌ای که از دانش و آگاهی برده، از نماز فاصله گرفته است؟» «گویا هرچه بیشتر می‌کوشیم، بیشتر از دستمان می‌گریزند!»

این پرسش‌ ساده اما عمیق، جرقه‌ای شد برای آغاز مسیری که حاصل آن امروز در برابر شماست؛ مسیری که با مطالعۀ دقیق و نظام‌مند صدها دانش‌آموز، گفت‌وگوهای رودررو با ده‌ها مربی کارآزموده، و کندوکاو در ژرفای منابع دینی و یافته‌های روان‌شناسی پیموده شد.

این کتاب، پاسخی است به نیازی بنیادین که در طول سال‌ها تدریس و مشاوره با نوجوانان، هر روز بیش از پیش آن را حس می‌کردم: نیاز به زبانی مشترک با نسل نو؛ زبانی که نه از فراز بلندای اقتدار، که در ترازوی همراهی سخن می‌گوید؛ زبانی که به‌جای فرمان دادن، دعوت می‌کند؛ به‌جای تهدید، تشویق می‌نماید؛ و به‌جای تحمیل، ترغیب می‌کند.

در این مسیر پرپیچ‌وخم، به حقیقتی گران‌قدر دست یافتم؛ دریافته‌ام که نسخه‌پیچی یکسان برای همۀ نوجوانان، نه‌تنها سودمند نیست، که گاه آسیب‌زا نیز هست. دانش‌آموزی که با پرسش‌های فلسفی و شبهات فکری دست‌به‌گریبان است، با دانش‌آموزی که از سر عادت و بی‌حضور قلب نماز می‌خواند، نیازمند راهکارهای کاملاً متفاوتی هستند. نوجوانی که نماز را به تمسخر می‌گیرد، با نوجوانی که در بحران‌ها به نماز پناه می‌برد، هریک دنیای درونی جداگانه‌ای دارند.