دور و اطرافش رشته‌هایی از خون تیره جاری بود. دختر جوانی از زیر ماسک خرد شده‌اش به او زل زده بود، اما در واقع چشم‌هایش جایی را نمی‌دید. چاقو هنوز توی گلویش بود. سر مردی از بدنش جدا شده و هنوز ماسک اسب را به صورت داشت. خنجری از دست قطع شدهٔ بدون انگشت آویزان بود. از سمت راستش صدای آهستهٔ قدم زدن شنید. دستش بی‌اختیار به طرف شمشیری رفت که همیشه به کمر می‌بست. شمشیر آنجا نبود.»

این شهر در زمان نامیرایی‌اش شهر خودش بود. خدایان به او ثروتی بی‌اندازه پیشکش کرده بودند و طمع قدرت، تک‌تک ذرات وجودش را پر کرده بود. منهتن یک‌بار در مقابل او زانو زده بود. باز هم همین‌طور می‌شد.چرخید و قوز کرد. وقتی مطمئن شد پاهایش موقعیت مناسبی دارد، ایستاد

از فاصله‌ای نزدیک صدای ترافیک به گوشش می‌رسید. احساس برق‌گرفتگی از اعماق رگ‌هایش بالا می‌آمد. محتاطانه گوشهٔ لبش را بالا کشید. به یاد می‌آورد لبخند زدن چطوری است

حواسش ضعیف شده بود اما آن شهر و پارک بزرگش را می‌شناخت. بوی چمن تازه کوتاه شده با رشتهٔ ضعیفی از فاضلاب شهری ترکیب می‌شد.

التماس به خدایان باستانی به اندازهٔ کافی بی‌رحمانه و تحقیرآمیز بود. آن‌ها دویست و بیست بار بیشتر از او این فانی شدن را تجربه کرده بودند؛ اما او این‌طور نبود. این بار دیگر آخرین امتحان فانی بودن را می‌گذراند.

دوباره در جهان رها شد. هفت سال تمام در سرزمین‌های دور و نزدیک گشته و قلب قاتلان شرور را برانگیخته بود. شعله‌های آتش جنگ را می‌افروخت. از خودش عصبانی شده بود. عصبانی بود که دوباره مرز این بدن را حس می‌کرد… که دوباره به این بدن فانی و ضعیف برگشته بود…