رمان «لعبتکان» به قلم مهرداد صدقی، اثری است که مرزهای زمان را می‌شکند و رویای علاقه‌مندان به ادبیات کلاسیک را محقق می‌سازد. نویسنده در این کتاب، گروهی از انسان‌های معاصر را از طریق یک تونل زمان به دل داستان عاشقانه و حماسی خسرو و شیرین می برد. مسافران زمان که از آینده خبر دارند، در شریان‌های این قصه باستانی زیست می‌کنند، با لشکریان بهرام و خسرو همراه می‌شوند و حتی پادشاه را ملاقات می‌کنند. ساختار این روایت بر پایه داستانک‌هایی متصل به هم بنا شده و با زاویه دید دانای کل محدود پیش می‌رود. در ابتدای کتاب، مخاطب همراه با شخصیت‌های داستان در هاله‌ای از ابهام و شگفتی فرو می‌رود و با فضایی کاملا تازه و پر از پرسش مواجه می‌شود؛ رازهایی که خواننده را برای کشف حقیقت به دنبال خود می‌کشد.

از نکات قابل تامل این اثر، بازآفرینی هنرمندانه و ملموس ایران کهن با نثری روان و امروزی است. صدقی بخش‌هایی از شاهنامه و منظومه‌های نظامی را بدون آسیب زدن به اصل داستان ، برای نسل جوان بازنویسی کرده است. وی فرصت زیستن در کنار شخصیت‌های افسانه‌ای را با چاشنی طنز و دغدغه‌های انسان امروزی فراهم می‌کند. توجه دقیق به جزئیات، این فضاسازی را تکمیل کرده است؛ برای نمونه، مسافران آینده هنگام مواجهه با اسب‌ها، با تعجب درمی‌یابند که مهارت تاختن گویی در خون آن‌ها ریشه دارد و نویسنده این لحظات را جزئیاتی کاملا ملموس و دقیق به تصویر می‌کشد. انتخاب نام کتاب نیز، پیوندی جدی با مفهوم جبر و شعر معروف خیام دارد. شخصیت‌های داستان همچون عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی یا همان لعبتکان در دست فلک یا لعبت‌باز گرفتارند و مسیر حرکت آن‌ها محتوم است. برشی از کتاب که ماجرای توقف کاروان در بیابان و شنیدن صداهای غیبی توسط کاروان‌سالار را به تصویر می‌کشد، به خوبی نشان‌دهنده همین فضای وهم‌آلود و حضور سایه‌وار مسافران زمان در جایگاه هدایت‌گران پنهان قصه است.

در مجموع، «لعبتکان» تجربه‌ای شیرین و نو از بازخوانی قصه‌های اصیل ایرانی است. این اثر با تلفیق تاریخ، تخیل و مفاهیم هویتی، نه تنها برای علاقه‌مندان جدی ادبیات حرف‌های تازه‌ای دارد، بلکه می‌تواند دریچه‌ای برای ورود مخاطبان عام و نسل جوان به جهان پرشکوه ادبیات کلاسیک ایران باشد.