کتاب «زلالی خوانساری و سبک هندی» نوشته‌ی سعید شفیعیون زلالی، به بررسی جایگاه زلالی در شعر قرن یازدهم به‌همراه نمونه‌های شعر او می‌پردازد. خوانساری، از شاعران پارسی‌گوی سده‌ی 11 هجری است. مهارت او بیشتر در سبک مثنوی بود. زلالی از چامه‌سرایان زمان شاه عباس اول و ملک‌الشعرای دربار وی بوده و هم‌روزگار با شیخ بهادر و میرداماد و با آن‌ها رقابت داشته ‌است. وی زاده‌ی شهر خوانسار در استان اصفهان ایران و لقبش جارالله بود. درگذشت وی پس از سال 1024 است که در آن سال مثنوی محمود و ایاز را به انجام رساند.

در این کتاب ضمن توضیح لغات عصری در تعلیقات و شرح مختصات سبکی شاعر، سعی شده تا خواننده به کلیدهایی برای فهم شعر و اندیشه‌ی زلالی دست یابد.