او پس از چند ماه این شغل را کاملاً برای خود نامناسب می‌یابد و با ترک آن، به فرانسه می‌رود و در ناحیه‌ای آرام و دور از شهر مطالعاتش را از سرمی‌گیرد. در آن‌جا تصمیم می‌گیرد، با صرفه‌جویی کمبود مالی‌اش را جبران کند و با حفظ استقلال خود، فقط به پرورش استعدادهایش بپردازد و همواره بر این تصمیم باقی می‌ماند. در همین دورانِ آرامش در فرانسه است که رساله‌ای دربارۀ طبیعت انسان را می‌نویسد. مجموعه‌ای متشکل از سه کتاب: دربارۀ فهم؛ دربارۀ احساس‌ها؛ دربارۀ اخلاق. او پس از سه سال به لندن بازمی‌گردد و در سال ۱۷۳۹ رسالۀ خود را به چاپ می‌رساند. در زندگی‌نامه‌اش چاپ رساله را این‌گونه توصیف می‌کند: «هیچ تلاش ادبی‌ای بداقبال‌تر از رساله‌ای دربارۀ طبیعت انسان من نبوده است. از دستگاه چاپ مرده به دنیا آمد، بی‌آن‌که حتی به چنین تمایزی دست یابد که نجوایی در میان مخالفان برانگیزد.» اما در ادامه می‌افزاید که طبیعت شاد و امیدوارش باعث می‌شود به زودی از این ناراحتی رهایی یابد و با شوق فراوان به پژوهش‌های خویش ادامه دهد. در سال ۱۷۴۲ اولین بخش از مقاله‌های خود را در ادینبورگ به چاپ می‌رساند. این نوشته بیشتر مورد استقبال قرار می‌گیرد و موجب می‌شود که ناکامی پیشین را کاملاً به فراموشی بسپارد.