استفین کینگ را همه به عنوان یک نویسنده ی ژانر وحشت می شناسند، کسی که بیشتر آثارش تبدیل به فیلم شده است، دست بر قضا برخی از آنها از آثارش ماندگار تاریخ سینما هستند. اما در «جنون نوشتن» با وجهی دیگر از نویسندگی او آشنا می شویم، او در این اثر از تجربیات نوشتن خود می گوید اما در خلال آن زندگی خود را هم روایت می کند، اثری قوی و پرکشش که خواننده را گام به گام با شیوه ی داستان نویسی آشنا می کند و از بد و خوبهای زندگی نویسنده می گوید. در این اثر با یک کینگ معلم و انسان روبرو می شویم و وجهی دیگر از نویسنده ی خالق وحشت بر ما آشکار می شود.
مورد من متفاوت است. من کودکی ناآرامی داشتم. مادرم دائم جا عوض می‌کرد. دست تنها بود و چون از عهد? بزرگ کردن من و برادرم دیوید بر نمی‌آمد، ما را دست یکی از خواهرانش سپرد. من دو سالم بود و دیوید چهار سالش. پدرمان هم به دلیل فقر و بدهکاری‌های زیاد غیبش زده بود و مادرم هرگز موفق نشد او را پیدا کند. تصور می‌کنم مادرم نلی روث پیلزبری کینگ یکی از اولین زنان آزاد? آمریکایی بود، البته نه به انتخاب خودش.
طفولیت ماری کار، دورنمایی گسترده و روشن است. کودکی من دورنمایی مبهم دارد، مانند درختان دوردست، با خاطراتی نه چندان روشن که انگار دوست دارند تو را به چنگ آورند و ببلعند.
آنچه می‌نویسم، بخشی از همین خاطرات است، به اضاف? تصاویر زودگذر گوناگونی از دوران بلوغ و نوجوانی‌ام. این شرح حال شخصی من نیست، نوعی تاریخچ? زندگی‌ام است، اینکه چطور نویسنده‌ای شکل می‌گیرد، نه اینکه چطور ساخته می‌شود؛ فکر نمی‌کنم شرایط یا خواست شخصی، نویسنده را بسازد (پیش‌تر به این موضوع اعتقاد داشتم). وسیل? کار، یعنی توش? اولیه. فکر می‌کنم بسیاری استعداد نویسندگی و داستان‌گویی دارند و این استعداد می‌تواند به کمک توشه‌ای که از خاطرات و تجربیات همراه داریم، مستحکم و پُربار شود. اگر به این موضوع باور نداشتم، این کتاب را نمی‌نوشتم، چون اتلاف وقت بود.
برای من، روال زندگی، خواست، شانس و کمی‌استعداد، نقش مؤثری داشت. اینها هم چندان عمیق و پرمفهوم و چیز خاصی نبودند.