مهاجرانی که از مترجمان ادبیات عرب و آثار نویسندگان فلسطین و مقاومت است، در این اثر تلاش کرده است روایت این حادثه را از زاویه‌ای متفاوت و از خلال زندگی مردم میناب بازگو کند. او برای نگارش رمان، حدود یک ماه در میناب و روستاهای اطراف آن حضور داشته و بخشی از این مدت را در آرامستان‌های منطقه و در میان خانواده‌های داغدار سپری کرده است.

به جزیره هرمز که در دل مه نشسته بود چشم دوختم به یاد ماکان و مریم و آوا افتادم آوایی که با کمک نمادها و نشانه هایش حقیقت را از زیر آوار و از دل خاک با کمک کلمه و صبر و سکوت بیرون آوردم و ماکانی که یکی بود و یکی همواره هست من و ما شد… من بازگشتم اما این بار نه بازگشت به تهران که بازگشت به خویشتن… من بازگشتم در حالی که روحم را در سرداب قلب پاک آوا و جان ناب میناب به عنوان امانتی ابدی به ودیعه گذاشتم… من دیگر سرحدی نیستم حمید هم نیستم. من بخشی از حافظه میناب شده ام و میناب تمام حافظه من…