«بال‌هاي سرخ فرمانده» روايت جعفر بن ابی‌طالب است؛ مردی كه براي رهايی از آزار قريش، همراه گروهی از مسلمانان راهی حبشه می‌شود. سفری پرخطر كه با طوفان و گرداب آغاز می‌شود و جعفر را در برابر ترس، غربت و مسئوليتی بزرگ قرار می‌دهد: رساندن نامه‌‌ پيامبر(ص) به نجاشی. اما اين داستان فقط روايت يك هجرت نيست؛ سرگذشت مردی است كه سال‌ها بعد، در ميدان موته، در جايگاه فرمانده، ميان ترس سپاهيان می‌ايستد و پرچم را تا آخرين توان حفظ مي‌كند. رهبر شهيد(ره)، در مورخ 1403/05/29 در سخنانی درباره اهميت كتاب و ظرفيت‌های هنری اين موضوع، به‌طور مشخص از حركت مسلمانان به سوی حبشه ياد می‌كنند: «كتاب ماندگارترين اثر هنری است؛ يعني بقيّۀ چيزها گذرا است، [اما] كتاب می‌ماند و صد سال، دويست سال از كتاب می‌شود استفاده كرد. اگر كتاب را خوب تدوين كنيم، خيلي مهم است. كتاب است كه فرهنگ را منتقل می‌كند از يك نسل به نسل ديگر و به نظر من، روی كتاب خيلی بايد تكيه كرد؛ منتها كتابِ خوب بايد نوشت، كتابِ باكيفيّت بايد نوشت تا بماند و مورد استفاده قرار بگيرد و كهنه و منسوخ نشود. و فيلم هم لازم است؛ بخصوص در اين ماجرای جناب جعفر ــ ماجرای جناب حمزه هم همين‌جور بود ــ خود اين حركتِ اين‌ها به طرف حبشه و مانند اين‌ها، به تعبير فرنگی مآب‌ها يك جنبۀ دراماتيكِ قشنگی هم دارد». «بال‌های سرخ فرمانده» تلاش می‌كند همين بخش از تاريخ را در قالب روايتی داستانی و تصويری برای مخاطب نوجوان بازآفرينی كند؛ از رؤيای عجيب جعفر و دو بال زمردينش بر فراز دريای سرخ، تا روزی كه در ميدان موته، دست‌هايش يكی پس از ديگری از دست می‌روند، اما پرچم را رها نمی‌كند.