«باغ استخوان‏های نمور» سومین رمان احمد آرام است. این رمان به تروریسم؛ مسئله‌ی امروز منطقه و جهان می‌پردازد. داستان درباره‌ی فردی است که رمان «مسخ» اثر کافکا را می‌خواند و در حین این رویداد، صدایی از درون رمان بلند می‌شود و او را به درون خود می‌کشد. به این ترتیب، راوی داستان در لایه‌های مختلف آن گم می‌شود. در پی این اتفاق قهرمان داستان وارد ماجرا‌ها مختلفی می‌شود که با تروریسم ارتباط دارند. در واقع او در یک لامکان پای در مسیری می‌گذارد که از روی ناچاری مجبور به اقداماتی می‌شود. رمان مدام بین زمان‌های گذشته و حال در گردش است. این رمان از آثار قبلی احمد آرام تکنیکی‌تر و دارای زبانی نوتر است. او در این باره می‌گوید: «در این رمان تلاشم این بوده که با رمان برخورد تازه‌ای داشته باشم. برای این منظور سعی کرده‌ام به شکل کامل از فضای مجازی در نوشتن آن بهره ببرم و به کمک آن به یک دنیای تازه برسم.» این شیوه باعث شده در رمان شاهد مکان‌هایی باشیم که به آسانی می‌‌توان به آن‌ها رسید و از آن‌ها عبور کرد. داستان بیش از هر چیز متکی بر ذهنیت آدمی و نفوذ آن در ساخت زندگی مدرن است. در واقع روایتی است درباره‌ی این‌که چطور ذهنیت یک فرد وارد فضای مدرن می‌شود و چطور این فضا او را مسخ می‌کند.

رمان بر شکل‌های مختلفی از ترس بنا شده که با یک ترس جهانی و برآمده از دگردیسی مداوم ترورسیم گسترش می‏یابد. شیوه‏ی روایی منحصربه‌فرد نویسنده در ساختار رمان، سیر طبیعی دارد و هرچه پیش می‏رود و شاخصه‏های هولناک دنیای مدرن یا پسامدرن در متن برجسته‌تر می‏شوند. از این رو، برای رسیدن به تراژدی معاصر و فضای گوتیک داستان، روایت رمان با لایه‏های تو در تو پیش می‌رود و به عمق می‌رسد. نویسنده از این طریق، جهان بصری رمان را در فرمی دراماتیک باورپذیر می‏کند تا مخاطب با تراژدی جهان و انسان معاصر روبرو شود.

«باغ استخوان‌های نمور» رمانی است با ساختاری تو در تو و پست‌مدرن که می‌تواند برای علاقمندان به این نوع ادبیات گزینه‌ی مناسبی باشد.