در این مرحله بود که حکومت‌ها بر پایه عدالت و قانون و آزادی و مساوات و شورا و پارلمان به‌وجود آمدند و استقرار یافتند. رابطه حکومت با ملت در این مرحله، از ژاندارمری و پاسداری، بالاتر رفت و به پرستاری رسید. دولت مانند پرستاری که به خوراک و پوشاک و مسکن و سلامت کودک می‌اندیشد، به تغذیه و مسکن و پوشاک و بهداشت ملت می‌اندیشید و در ضمن به پاسداری و حراست او هم مشغول بود

غرض از حکومت، رفاه در سطح وسیع و عمومی بود و این رفاه بر پایه عدالت و مساوات و با توجه به فرهنگ و بهداشت و کار و تولید و خوراک و پوشاک، تحقق‌پذیر بود

رفته‌رفته نیازها گسترده‌تر شد و مسئله جنگ و غارت و چپاول‌های مرسوم کنار رفت و به صورت دیگر درآمد. در نتیجه غرض از حکومت‌ها هم، و توقع از رهبران هم، عوض شد و به‌صورت وسیع‌تری درآمد. رهبر، گذشته از ایجاد امنیت داخلی و خارجی مجبور بود به عدالت و آزادی و به برابری و مساوات هم بیندیشد و تمام اندام‌های اجتماع را از ثروت بهره‌مند کند و برای رسیدن به این هدف‌ها مجبور بود که به مردم سواد و فرهنگ بیاموزد تا بتوانند از حقوق خود مطلع شوند و بتوانند از حقوق خود دفاع کنند.

خلاصه در آن اجتماع‌ها که حتی تا هفتاد سال پیش ادامه داشت، غرض از حکومت، همان ایجاد امنیت و پاسداری از منافع ملت در برابر غارتگرها و چپاول‌گرهای داخلی و خارجی بود.

بخت‌برگشته حاکم مجبور بود که به زور متوسل شود و مالیات بگیرد و یا چپاول کند و پدر دربیاورد و بشود بلای جان مردم. و در همین وقت بود که برایش قدّاره می‌بستند و دنبال فریدونی می‌دویدند و عاقبت از میان برمی‌انداختندش.

مادام که این قرارداد حفظ می‌شد، سپاه نیرومند و پاسداری کامل انجام می‌گرفت؛ مالیات‌ها هم سرازیر بود و سور کوک می‌شد؛ اما اگر این اصول، عملی نمی‌گردید و امنیت به‌دست نمی‌آمد، در نتیجه کارها به رکود می‌رسید و سرمایه‌ها مخفی می‌شد و در نتیجه مالیات‌ها پرداخت نمی‌گردید و خراج در خزانه نمی‌آمد