کلام حضرت امیر (ع) آن‌چنان نافذ و راه‌گشاست که راه می‌نماید. حکمت را باید از زبان حضرت آموخت و دستور زندگی دنیوی و اخروی را از کلام مولا دریافت. نامه امیرالمومنین (ع) به امام حسن مجتبی شاخصه‌های یک جوان موفق را تصویر می‌کند. نامه سی‌ویکم بعد از «عهدنامه امیرالمومنین (ع) به مالک اشتر» دومین نامکه طولانی امام است. حضرت هنگام بازگشت از جنگ صفین در منطقه‌ای به نام حاضرَین این نامه را به امام حسن مجتبی نوشته‌اند. از متن نامه برمی‌آید که حضرت امیر (ع) این نامه را به عنوان پدری که در آستانه مرگ است، به فرزندی که در مسیر تجربه زندگی و جوانی است، نوشته‌اند. این نامه جدای از نکته‌های تربیتی برای مربیان درسنامه‌ای اخلاقی، عبادی و سیاسی است که به موضوعاتی متنوع چون توجه خالق به مخلوق، آثار گناهان، موعظه و بیداری دل، ابعاد مختلف در تاثیرپذیری احوال قلب، رهایی از اسارت، لذت عبادت، لباس اهل زمان و … می‌پردازد.