کتاب «هنرمند و زمانه» نوشته‌ی مارینا تسوتایوا، شاعر برجسته روس، اثری است که جایگاهی ویژه در حوزه‌ی نقد ادبی و نظریه شعر دارد. این کتاب نخستین بار به زبان روسی منتشر شد. این مجموعه شامل هشت مقاله است که تسوتایوا در آن‌ها با نثری پرشور، آتشین و سرشار از بلاغت، به پرسش‌های بنیادین درباره ماهیت شعر، نقش وجدان در آفرینش هنری، نسبت شاعر با منتقد و جایگاه زمان و حافظه در شکل‌گیری شعر می‌پردازد. در این کتاب، تسوتایوا شعر را صرفا هنر زیباشناسانه نمی‌بیند، بلکه آن را عملی اخلاقی و مسئولانه می‌داند. او در مقاله‌ی اصلی با همین عنوان، استدلال می‌کند که شعر نمی‌تواند از وجدان جدا شود و هنری که تنها به زیبایی‌های سطحی یا تقلید بسنده کند، چیزی جز «آب شعر» نیست. در مقاله‌ی «شاعر در باب منتقد»، او نگاه تندی به نقش منتقد دارد و معتقد است که نقد می‌تواند نیت شاعرانه را تحریف یا محدود کند. در مقاله‌ی «شاعر و زمان»، به رابطه‌ی پیچیده‌ی شعر با حافظه، تاریخ و گذر زمان می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه زمان نه تنها پس‌زمینه‌ای برای شعر، بلکه بخشی از بنیاد آن است. افزون بر این، مجموعه شامل ترجمه‌هایی از شعرهای خود تسوتایوا درباره مضامین شاعرانه و نیز تأملاتی درباره شاعران برجسته روس مانند پاسترناک، ماندلشتام و مایاکوفسکی است. او حتی در مقاله‌ای به موضوع ترجمه می‌پردازد و با تحلیل ترجمه ژوکوفسکی از ارلکینگ گوته، به پرسش از امکان و محدودیت‌های انتقال شعر میان زبان‌ها می‌پردازد. سبک تسوتایوا در این مقالات متمایز است: نثر او گزنده، سرشار از فوریت و آگاهی اخلاقی، و به‌جای استدلال آرام و منطقی، بیشتر به بیانی پرشور و خطابه‌وار نزدیک می‌شود. او به‌عنوان شاعری که خود با زندگی‌ای دشوار، تبعید و فشارهای سیاسی و ادبی دست به گریبان بوده است، تأملاتش را با تجربه زیسته‌ی خویش پیوند می‌زند و همین امر به نوشته‌هایش وزنی خاص و صدایی منحصر‌به‌فرد می‌بخشد. ترجمه‌ی لیوینگستون توانسته بخش زیادی از این صدا را در زبان انگلیسی حفظ کند و همراه با یادداشت‌ها و واژه‌نامه، زمینه‌ای فراهم آورده که خوانندگان غیرروسی نیز به دنیای اندیشه‌ی تسوتایوا راه یابند. مضامین اصلی این اثر حول چهار محور شکل می‌گیرند: نخست، پیوند جدانشدنی هنر و وجدان که به باور تسوتایوا ضامن اصالت و حقیقت در شعر است؛ دوم، مبارزه با تقلید و سطحی‌نگری در شعر که او آن را بزرگ‌ترین خطر برای هنر می‌داند؛ سوم، اهمیت زمان و حافظه در فرایند شاعرانه؛ و چهارم، جایگاه شاعر در برابر منتقد و جامعه ادبی. این پرسش‌ها کتاب را به متنی صرفا دانشگاهی محدود نمی‌کنند، بلکه آن را به اثری زنده و الهام‌بخش برای شاعران و خوانندگان جدی بدل می‌سازند. البته خواندن کتاب خالی از چالش نیست. برای درک کامل برخی مقالات، آشنایی با زمینه ادبی روسیه ضروری است و لحن تند و سازش‌ناپذیر نویسنده ممکن است برای بعضی خوانندگان بیش از حد تجویزی به نظر برسد. بااین‌حال، ارزش کتاب در همین پافشاری بر جدیت و مسئولیت شعر نهفته است.
در نهایت، هنر در پرتو وجدان چیزی فراتر از مجموعه‌ای از مقالات انتقادی است. این کتاب بیانیه‌ای است درباره اینکه چرا شعر اهمیت دارد و چگونه می‌تواند فراتر از زیبایی، به ضرورتی اخلاقی و انسانی بدل شود. تسوتایوا در این اثر، شعر را نه سرگرمی یا زینت، بلکه میدان مبارزه‌ای میان حقیقت و پوچی معرفی می‌کند. برای خوانندگانی که به دنبال فهمی عمیق‌تر از رابطه‌ی میان هنر، اخلاق و زندگی هستند، این کتاب همچنان اثری پرقدرت و ماندگار است.