از نظریة نامگذاری افلاطون گرفته تا مباحثی که سوسور دربارة نشانة زبانی و دلالت مطرح می‌کند و تحولاتی که پساساختارگرایی نام گرفته است و دیدگاه‌های دریدا آنها را نمایندگی می‌کند، همه معرف مساله‌ای اساسی است: مسالة رابطة بین زبان و جهان و یا زبان و شناخت جهان؛ و پاسخ‌های داده شده جملگی کوشش‌هایی بوده است برای تبیین آن که چه طور زبان که یک نظام بازنمودی است امکان ارتباط بین انسان‌ها دربارة جهان و رویدادهای آن را فراهم می‌کند، بار دلالی خود را از کجا به دست می‌آورد و چگونه نشانه‌ای به چیزی (به مفهوم عام کلمه که شامل احساس، عواطف، خیال و مشابه آن نیز می‌شود) دلالت می‌کند و مخاطب یا دریافت‌کننده متوجة واقعیت دلالت می‌شود حتی اگر به مولدی قطعی دست نیابد. مطالب یادشده بخشی از مقاله‌ای است که در آن شرحی از دیدگاه‌های سوسور دربارة دلالت، نظرات پیرس و سرانجام تحول این دیدگاه‌ها در پساساختارگرایی به خصوص در نظرات دریدا به دست داده شده است. این مجموعه حاوی مقالاتی در زمینة نشانه‌شناسی در حوزة نظریه و عمل است.