سالک پس از طی مراتب قبل باید به انقطاع حیات دنیوی و مسافربودن خود توجه دائم داشته باشد؛ به تعبیر آیت‌الله سعادت‌پرور(ره)، آنچه انسان‌ها را در سیر معنوی متوقف می‌کند، علقه‌های مادی است؛ و سلوک امکان ندارد مگر آنکه این بندها گسسته شود و تنها راه آن، توجه به منازل بعد از دنیا و عقبات برزخ و قیامت است. از این‌رو، مراقبه بعدی «توجه به عوالم برزخی» (قبر و برزخ و منزلگه ابدی) است که «مراقبات اخلاق توحیدی 4» مشتمل بر آن است.

مراقبات اخلاق توحیدی 4 شامل «توجه به منازل برزخی» است؛ از آنجا که این مراقبه دارای دو مرتبه (مراقبۀ مرگ مطلق و مراقبۀ مرگ مقید) است، در نوشتار پیش رو در دو اربعین به آن پرداخته شده است. مراد از مرگ مطلق، توجه دائمی به مرگ و انقطاع حیات دنیوی و جدایی از آن و رسیدن به عالم آخرت است؛ و مراد از مرگ مقید، همان مرگ متعارف است که با اتمام مدت عمر، روح از بدن انسان جدا شده و به عالم دیگر می‌پیوندد.