این کتاب تحلیلی بر سریال روزی روزگاری براساس مبانی زیبایی شناسی سینمای دینی است. در بخشی از کتاب می خوانیم: «آثاری مثل روزی روزگاری را می توان از نظر کارکرد مثل شاهنامه فردوسی یا رباعیات خیام و غزلیات حافظ دانست. همان طور که شاهنامه زبان فارسی را حفظ کرد سریال هایی مثل روزی روزگاری نیز می توانند فرهنگ ایرانی را حفظ کنند. اهمیت این سریال بیش از هرچیزی به ایرانی بودن آن باز می گردد.»