نمایشنامه‌ی «داستان باغ‌وحش» اثر ادوارد آلبی که در سال ۱۹۵۸ نوشته شد و نخستین بار در ۱۹۵۹ به روی صحنه رفت، نقطه‌ی آغازین حضور این نمایشنامه‌نویس برجسته در عرصه‌ی تئاتر آمریکا بود. آلبی با همین اثر تک‌پرده‌ای و ظاهرا ساده، توانست یکی از مهم‌ترین نمونه‌های درام روان‌شناختی و پوچ‌گرای معاصر را بیافریند؛ نمایشی که با دو شخصیت و یک صحنه‌ی واحد، دنیایی از تنش‌های وجودی، شکاف‌های طبقاتی و اضطراب‌های مدرن را پیش چشم تماشاگر می‌گذارد. «داستان باغ‌وحش» با ساختار موجز و فشرده‌ی خود، تصویری تیره و تکان‌دهنده از تلاش ناکام انسان برای برقراری ارتباط واقعی ارائه می‌دهد و به همین دلیل، جایگاهی ماندگار در تئاتر مدرن پیدا کرده است. طرح داستان بسیار محدود اما عمیق است: پیتر، مردی از طبقه‌ی متوسط و مرفه، روی نیمکتی در پارک مرکزی نیویورک مشغول مطالعه است که با ورود جری، مردی تنها، عصبی و به ظاهر حاشیه‌نشین، سکوتش برهم می‌خورد. گفت‌وگوی ساده‌ی آغازین به‌تدریج به مکاشفه‌ای عمیق درباره‌ی تنهایی، پوچی و محدودیت‌های اجتماعی بدل می‌شود. جری با پرگویی و فشار روانی، زندگی پیتر را زیر سوال می‌برد، از خانه و خانواده‌اش گرفته تا حیوانات خانگی‌اش، و آرامش ظاهری او را می‌شکند. نقطه‌ی اوج نمایش زمانی فرا می‌رسد که جری با نوعی خودویرانگری، پیتر را وارد نزاعی می‌کند که به مرگ تراژیک خودش می‌انجامد؛ گویی خودکشی‌اش را با دست دیگری رقم می‌زند تا دیده شود و اثری در ذهن پیتر و تماشاگر باقی بگذارد. مضامین اصلی نمایش، بر بیگانگی و شکست ارتباط انسانی متمرکز است. جری نماینده‌ی انسانی است که در جامعه‌ی مدرن به حاشیه رانده شده و در تلاش برای یافتن معنا، به دیگران هجوم می‌آورد؛ اما شدت نیازش به ارتباط، خود به مانعی برای ارتباط بدل می‌شود. پیتر نیز در ظاهر زندگی آرامی دارد، اما اسیر چارچوب‌های طبقه‌ی متوسط و بی‌قدرت در برابر تهاجم عاطفی جری است.

تقابل این دو نشان می‌دهد که بیگانگی صرفا مسئله‌ی فرودستان نیست، بلکه ثبات و آرامش طبقه‌ی متوسط نیز بر پایه‌ی توخالی اجتناب و سکوت بنا شده است. آلبی در این نمایشنامه با مهارت، رئالیسم و پوچ‌گرایی را درهم می‌آمیزد. دیالوگ‌ها به ظاهر طبیعی‌اند اما کم‌کم بار فلسفی و وجودی می‌گیرند. طنز تلخ در کنار خشونت ناگهانی، مخاطب را دچار تکانه‌های روانی می‌کند. در پایان نیز هیچ تسلی و نتیجه‌گیری روشنی وجود ندارد؛ تنها مرگ جری و وحشت پیتر باقی می‌ماند، و پرسشی سنگین درباره‌ی امکان یا ناممکنی تماس انسانی. نقطه‌ی قوت اثر در فشردگی و شدت آن است: تنها یک نیمکت، دو بازیگر، و گفت‌وگویی که به‌تدریج از سطحی‌ترین موضوعات به عمیق‌ترین بحران‌های انسانی می‌رسد. این ساختار جمع‌وجور باعث می‌شود بار نمادین و فلسفی اثر بسیار برجسته شود. نقطه‌ی ضعف احتمالی آن، یک‌سویگی شخصیت‌پردازی پیتر است که بیشتر به‌عنوان آینه‌ای برای جری عمل می‌کند تا شخصیتی کاملا مستقل.