اگرچه با اطمینان می‌توانم بگویم که بقچه‌تان پُر از سکه‌های طلای دورۀ فردریش یا لویی[4] نیست که این را می‌توان از لباس و مچ‌پیچ‌هایتان فهمید. بااین‌حال، اگر همان‌طوری که می‌گویید مزیت خویشاوندی با کسی مثل همسر ژنرال یپانچین را داشته باشید، دراین‌صورت این بقچه به طرفه‌العینی به شیئی ارزشمند تبدیل می‌شود. البته به شرطی که واقعاً یکی از بستگان همسر ژنرال یپانچین باشید و خود را با خیالبافی خویشاوند او ننامید. منظورم حواس‌پرتی است که برای نوع بشر بسیار عادی است.»

وقتی که هر دو نفر یک دل سیر خندیدند (صاحب بقچه با دیدن خندۀ آن دو خودش نیز خنده‌اش گرفت که همین باعث خندیدن بیشتر آنها شد)، کارمند ادامه داد:

«به‌هرحال بقچۀ شما یک اهمیت‌هایی دارد

مسافری که بینی سرخی داشت، با لحنی ازخودراضی، گفت:

«حاضرم شرط ببندم که در واگن بار چیزی ندارند؛ اگرچه فقر جنایت نیست، این را هم باید به خاطر سپرد!»

به نظر می‌رسید ظن و گمان آنها درست باشد، زیرا جوان موبور فوراً و با رغبت تمام این حقیقت را پذیرفت.

و حالا مقصدتان کجاست؟»

«منظورتان این است که کجا می‌خواهم بمانم؟ من… من هنوز واقعاً نمی‌دانم، من…»

هر دو مستمع دوباره خندیدند. اولی گفت:

«دراین‌صورت به‌گمانم کل باروبندیلتان در این بقچه است.»

جوان موسیاه پرسید:

«چرا؟ کس دیگری نبود که مخارج شما را بپردازد؟»

«نه، کسی که مخارجم را متقبل شده بود آقای پاولیشف[2] بود که چند سال پیش درگذشت. در آن زمان من به همسر ژنرال یپانچین[3] که یکی از خویشاوندان دور من است، نامه‌ای نوشتم، ولی او پاسخی نداد و در نهایت من برگشتم.»

بیمار ازسوئیس‌برگشته با آرامش گفت:

«اوه، ولی حداقل دربارۀ شخص خودم اشتباه می‌کنید. البته من نمی‌توانم در همۀ موارد قضاوت کنم، چون فقط مورد خودم را می‌دانم. ولی پزشک من با وجود اینکه پول زیادی نداشت، هزینۀ سفر برگشتم را داد و تقریباً دو سال مخارج زندگی‌ام در آنجا را تقبل کرد.»