بگذارید ابتدا واژه «ربوبیت» را معنا کنیم. برای معرفی کتاب محی‌الدین به آن نیاز داریم. ربوبیت از ریشه «رَبّ» گرفته شده و به معنای مالکیت، تدبیر، سرپرستی و پرورش است؛ مفهومی که فراتر از آفرینش اولیه بوده و هدایت، تأمین نیازها و فراهم‌ساختن زمینه رشد و کمال موجودات را نیز در بر می‌گیرد. اگر آفرینش را ایجاد یک دستگاه در نظر بگیریم، ربوبیت به معنای مدیریت مستمر، تأمین نیازها و هدایت آن در مسیر صحیح است. پروردگار، سرچشمه فیضی پیوسته است که موجودات در هر لحظه برای بقا و استمرار وجود خود، به آن نیازمندند. هستی موجودات نه‌تنها در آغاز، بلکه در تمام مراحل وجودشان به افاضه و تدبیر الهی وابسته است. ازاین‌رو، ربوبیت را می‌توان نوعی ولایت و سرپرستی فراگیر دانست که تمام مراتب و جزئیات عالم را در بر می‌گیرد و زمینه استمرار، نظم و حرکت موجودات به‌سوی کمال شایسته خود را فراهم می‌سازد. پس هیچ اتفاقی در این عالم اتفاقی نیست و قطعه‌ای از پازل مدیریتی خداست برای رساندن آدمی به سرمنزل مقصود. آیت الله حائری شیرازی در کتاب محی‌الدین با چنین نگاهی به رخدادهای عالم جان خفته مخاطب خویش را به محکمه مراقبه و محاسبه می‌برند و تفکر در ریز و درشت رخدادهای زندگی را در مسیر اصلاح نفس قرار می‌دهند.

کتاب محی‌الدین، مجموعه‌ای از حدود ۱۱۰ خاطره کوتاه و مستقل از زندگی آیت‌الله حائری شیرازی است که به روایت اول‌شخص بیان شده‌اند. این خاطرات از میان هزاران جلسه سخنرانی، تدریس و گفت‌وگوی ایشان، به همت مؤسسه حفظ و نشر آثار ایشان گردآوری و با رویکردی اخلاقی و تربیتی تدوین شده‌اند.

ویژگی شاخص کتاب، پیوند خاطرات روزمره با آموزه‌های اخلاقی و تربیتی است. موضوعاتی همچون تربیت فرزند، روابط خانوادگی، تعامل با مردم، انصاف، اخلاص، توکل و مدیریت خشم، در قالب روایت‌هایی صمیمی و گاه طنزآمیز مطرح می‌شوند و مخاطب را به تأمل در زندگی دعوت می‌کنند. محی‌الدین افزون بر ترسیم چهره‌ای صمیمی و کمتر رسمی از این عالم فرزانه، دریچه‌ای به شناخت اندیشه‌های حکیمانه و نگاه توحیدی او به زندگی و دشواری‌های آن می‌گشاید.