نام فلسفه برای بیشتر ما یادآور یونان و متفکرانی چون افلاطون و ارسطو و سقراط است. اما فلسفه و فلسفه‌‌ورزی نیز مانند هر دستاورد فکری دیگری این قابلیت را دارد که با عبور از مرزهای زمان و مکان و در برخورد با خرد و اندیشه‌ی مردمان سرزمین جدید و متناسب با نیازها و نوع نگاه آن‌ها به زندگی شکل تازه‌ای بگیرد. واژه‌ی فلسفه در اصل، کلمه‌ای یونانی و مرکب از دو جزء فیلوسس (به معنای دوستدار) و سوفیا (به‌معنای حکمت) و در اصطلاح علمی است که می‌کوشد به فهم مبنا و ماهیت موجودات و پدیده‌ها بپردازد. با این تعریف و به نظر عده‌ای، نباید فلسفه را مختص منطقه‌ی خاصی دانست و صفت اسلامی را برای آن قائل شد. چون فلسفه، فلسفه است و در هر جای دنیا از اصول و قواعدی ثابت و مسلم پیروی می‌کند. اما در مقابل، عده‌ای بر این عقیده‌اند که فلسفه در مواجهه با فرهنگ اسلامی و افکار و نظریات متفکرانی چون بوعلی‌سینا، ملاصدرا، فارابی و سهروردی دچار تغییرات و دگرگونی‌های اساسی شده و نیازمند است به‌عنوان رشته‌ای مجزا و مستقل مورد توجه قرار گیرد و آثار متفکران و اندیشمندان آن با دقت و تأمل بیشتری خوانده شوند.