در یک صبح عادی، اتوبوسی که حامل کودکان و راننده‌ی جوانش به نام جسا است، ناپدید می‌شود. این نقطه‌ی آغازین رمان «چه دختران ساکتی» نوشته‌ی نوئل دبلیو. ایهلی است؛ تریلری روان‌شناختی که خواننده را به دنیایی می‌کشاند که در آن، سکوت نه نشانه‌ی آرامش، بلکه پیش‌درآمدی است بر یک کابوس هولناک. داستان از یک موقعیت ظاهرا عادی آغاز می‌شود، اما به سرعت به یک مبارزه‌ی نفس‌گیر برای بقا تبدیل می‌شود، جایی که هر ثانیه اهمیت دارد و هر تصمیم اشتباه می‌تواند سرنوشت همه را تغییر دهد. ایهلی با الهام از رویداد واقعی ربودن اتوبوس مدرسه در چاوچیلا کالیفرنیا، در سال ۱۹۷۶، فضایی خلق می‌کند که در آن، ترس و اضطراب به تدریج بر شخصیت‌ها و خواننده سایه می‌افکند.

داستان از چند زاویه‌ی دید روایت می‌شود و میان شخصیت‌های گرفتار در کانتینر زیرزمینی، خانواده‌های نگران و افرادی که بیرون برای نجاتشان تلاش می‌کنند، جابه‌جا می‌شود. سیج دختری دوازده‌ساله و جسا راننده‌ی اتوبوس، از جمله شخصیت‌های محوری هستند که باید در برابر شرایطی سخت و تصمیم‌های دشوار ایستادگی کنند. فضایی بسته، تاریک و پر از کمبود اکسیژن، تنش داستان را به اوج می‌رساند. نویسنده فشار روانی شخصیت‌ها را به تصویر می‌کشد و خواننده را به دنیای درونی آن‌ها می‌برد، جایی که ترس، امید و ناامیدی در هم آمیخته‌اند. ریتم داستان که گاهی سریع و گاهی کند می‌شود، با ضربان قلب شخصیت‌ها همگام است و خواننده را در هر لحظه در انتظار رویدادی جدید نگه می‌دارد.

«چه دختران ساکتی» تنها یک تریلر نیست؛ این رمان به موضوعاتی عمیق‌تر مانند عشق و مسئولیت والدین، شجاعت در بحران، اعتماد و قدرت همکاری نیز پراخته، شخصیت‌ها در طول داستان با ترس‌ها و احساس گناه خود روبه‌رو می‌شوند و هر یک به شکلی متفاوت با بحران کنار می‌آیند. نویسنده نشان می‌دهد که چگونه سکوت و انفعال می‌توانند انسان‌ها را به طعمه‌ای برای شکارچیان پنهان تبدیل کنند و چگونه در دل تاریک‌ترین موقعیت‌ها، نیرویی برای مبارزه متولد می‌شود. این رمان تجربه‌ای از قدم زدن در کوچه‌های تاریک ذهن انسان است؛ تجربه‌ای که هم می‌ترساند و هم به شدت مجذوب می‌کند و اثبات می‌کند که گاهی در دل خفقان‌آورترین موقعیت‌ها، نیرویی شگرف برای مبارزه متولد می‌شود که هیچ هیولایی توان ایستادگی در برابر آن را ندارد.