صباح الدین علی (1907 – 1948) روزنامه نگار، داستان نویس، شاعر و نویسنده ی منتقد ترک، از شناخته ترین چهره های ادبی ترکیه ی معاصر است با حیاتی سخت و پرماجرا و مرگی مشکوک. او را از پیشگامان ادبیات رئالیستی در اوایل دوره ی جمهوریت دانسته اند. زندگی کوتاه و پر محنتش نه تنها از قوه ی خلاقیت این چهره ی مبارز چیزی نکاست بلکه زمینه ی آفرینش آثار متعددی را در حوزه ی شعر و داستان فراهم آورد. او حتی دست به ترجمه برد. در فاصله ی سال های 1946 – 1947 نیز با همراهی عزیز نسین، نویسنده ی معروف ترکیه، نشریه های طنز سیاسی از جمله مجله ی مارکوپاشا را منتشر کرد. به سبب دیدگاه ها و آثار انتقادی اش، دو بار هم زندانی شد، و سرانجام هنگام خروج مخفیانه از کشور، توسط مأموران امنیتی به قتل رسید. همچون فدریکو گارسیا لورکا، از محل دفن وی نیز اطلاعی در دست نیست. رمان ها و داستان های صباح الدین علی، چون آیینه هایی است که زخم ها و دردهای روح آدمی را در خود بازتاب داده است. همیشه در من، اندوهی بود، به جا مانده از حرف هایی که نتوانسته بودم به تمامی آن ها را بر زبان بیاورم (صباح الدین علی)