کتاب سفر دور دنیا: مجموعه داستان‌های کوتاه، سفر دلچسبی است به دور دنیای ادبیات دنیا که سوغاتش خیال‌پردازی و درکی تازه است به علاوه اینکه شاخص‌ترین نویسندگان جهان در آن خود را در برابر مخاطب قرار می‌دهند. داستان‌های این اثر توسط دانا روزنبرگ گردآوری شده است.

مجموعه داستان «سفر دور دنیا» در‌ همان نگاه اول، به خاطر کنار هم قرار دادن داستان‌هایی از فرهنگ‌ها و جغرافیای متفاوتی از هر گوشه جهان، جای خودش را به عنوان مجموعه‌ای متفاوت در بین مخاطبان باز می‌کند. منطق انتخاب داستان‌ها، علاقه مترجم بوده است، اما این علاقه منجر به تولید محصولی کاملاً فردی و مغایر با سلیقه عموم نشده است. اینجاست که می‌توان به انتخاب‌های شایسته ضیاء‌الدین ترابی اعتماد کرد. او حتی آن‌جا که پای علاقه شخصی‌اش به ادبیات هند و آفریقا به میان می‌آید، با انتخاب داستان‌هایی جذاب، ما را در علایق خود شریک می‌کند.

از ویژگی‌های قابل تامل کتاب، عکس و شرح مختصری از زندگی و آثار هر نویسنده در ابتدای داستان اوست. در این مجموعه داستان‌هایی از نویسندگان انگلیسی، آفریقایی، سوئدی، هندی، مجار، استرالیایی، مالزیایی و سنگاپوری به چاپ رسیده است. دوریس لسینگ برنده انگلیسی نوبل ادبیات، نادین گوردیمر برنده آفریقایی نوبل ادبیات و ادوارد مورگان فاستر برخی از نویسندگان این مجموعه خواندنی هستند.

در بخشی از کتاب سفر دور دنیا (World literature) می‌خوانیم:

هر روز صبح‌، خدمتکار بخش‌، ریش‌ پیرمرد تخت‌ دوازده‌ را می‌تراشید. پیرمرد از داخل‌ بخش‌ داد می‌زد: «کی‌ ریش‌ مرا می‌تراشی‌؟» و خدمتکار که‌ میزهای‌ بخش‌ را تمیز می‌کرد در جواب‌ می‌گفت‌: «به‌ محض‌ اینکه‌ آماده‌ شدم‌ و نه‌ زودتر.» و پیرمرد آهسته‌ می‌گفت‌: «خیلی‌ خوب‌، خیلی‌ خوب‌» و در تختش‌ دراز می‌کشید.

لحظه‌ای‌ بعد فراموش‌ می‌کرد که‌ قبلاً خدمتکار را صدا کرده‌، دوباره‌ صدا می‌زد: «کی‌ ریش‌ مرا می‌تراشی‌؟» و خدمتکار در‌ حالیکه‌ گردگیرش‌ را روی‌ میز براق‌ بالا پایین‌ می‌برد، پاسخ‌ می‌داد: «به‌ محض‌ اینکه‌ آماده‌ شدم‌ و نه‌ زودتر.»

اکثراً پیرمردها چرت‌ می‌زدند، همه‌شان‌ شسته‌ و تمیز بودند و پرستار با سینی‌ صبحانه‌ میان‌ آن‌ها می‌چرخید و خیلی‌ زود همه‌چیز تمیز و مرتب‌ شده‌ بود. بالاخره‌ خدمتکار کارش‌ را تمام‌ می‌کرد و با یک‌ لیوان‌ آب‌ گرم‌ و فرچه‌ و صابون‌ از راه‌ می‌رسید. حوله‌ای‌ دور گردن‌ پیرمرد تخت‌ دوازده‌ می‌پیچید و صورتش‌ را صابون‌ می‌زد و صابون‌ را با فرچه‌ گرداگرد صورتش‌ می‌مالید و پیرمرد صورتش‌ را اندکی‌ این‌سو و آن‌سو می‌گرداند تا به‌ خدمتکار کمک‌ کند.

سپس‌ خدمتکار کارِ اصلاح‌ را شروع‌ می‌کرد و پیرمرد اول‌ یک‌ گونه‌ و بعد گونه‌ دیگرش‌ را به سوی او می‌گرفت و سعی‌ داشت‌ پوست‌ بین‌ بینی‌ و دهانش‌ را بکشد و پوست‌ خشک‌ و پیرشده‌ی چانه‌اش‌ را با حرکت‌ دهان‌ به‌ اطراف‌ کش‌ بیاورد. صورتش‌ پیر و گود‌ افتاده‌ بود و برای‌ همین‌ اصلاح‌ صورتش‌ کار آسانی‌ نبود. به همین‌ جهت‌ گونه‌هایش‌ را باد می‌کرد و دهانش‌ را می‌چرخاند تا پوست‌ چهره‌اش‌ صاف‌ شود. الان‌ هم‌ همین‌ کار را می‌کرد و به‌ این‌ کار عادت‌ کرده‌ بود. خدمتکار کارش‌ را خیلی‌ زود تمام‌ کرد و پیرمرد انگشتانش‌ را به‌ ریش‌ زبر و خشن‌ صورت‌ و چانه‌اش‌ کشید و سرش‌ را تکان‌ داد و زیر لب‌ گفت‌: «عالیه‌، عالیه‌، متشکرم‌، خیلی‌ لطف‌ کردید.»

و سپس‌ پرستار برایش‌ دهان‌شوی‌ آورد و پیرمرد دوبار غِرغِره‌ کرد و آب‌ دهانش‌ را خالی‌ کرد. از آنجایی‌ که‌ همیشه ‌این‌ کار را می‌کرد، حالا هم‌ همان‌ را انجام‌ داد. همچنین‌ تلاش‌ کرد موهای‌ سرش‌ را شانه‌ بزند و در بین‌ شانه‌ زدن‌ با دست‌ دیگرش‌ چند تار موی‌ سرش‌ را رشته‌رشته‌ و مرتب‌ کرد.