سال 1859 بود که داروین، نظریه‌ی تکامل تدریجی یا اصطلاحاً فرگشت را ارائه داد. او طبق این نظریه بر این باور بود که نسل تمام جانداران، به یک نیای مشترک باز می‌گردد و تحولاتی که در ویژگی‌های آن‌ها ایجاد شده، در طی میلیون‌ها سال و نسل‌های مختلف به وجود آمده است. به علاوه مفاهیمی چون انتخاب طبیعی نیز مطرح شد که بقای نسل جانداران را نتیجه‌ی جهش ژنتیکی موثرتر و هماهنگ‌تر با تحولات زیست‌محیطی می‌دانست.

چندین سال بعد از داروین، دانشمندان زیادی به تکمیل و تشریح نظریه‌ی او پرداختند، در حالی که دانشمندان متعدد دیگری هم شدیداً نقدهایی را به این تئوری وارد می‌دانستند. بسیاری از دانشمندان زیست‌شناس معتقد بودند تکامل اساس علمی قابل‌قبولی ندارد و منطق و شواهد، برای تائید آن کافی نیستند. مایکل دنتون (Michael Denton) که خود پژوهشگر ارشد بیوشیمی در دانشگاه اوتاگوی نیوزلند است و دکترای بیوشیمی دارد و مقالات برگزیده‌ای در زمینه‌ی ژنتیک نگاشته، یکی از دانشمندانی‌ست که در راستای نقد این تئوری، کتابی را تحت عنوان تکامل: نظریه‌ای در بحران (Evolution: A Theory In Crisis) تالیف کرده و با تکیه بر یافته‌های علم ژنتیک، سعی در بررسی و نقض این نظریه دارد. خواندن این اثر به دانشجویان زیست‌شناسی و حتی متخصصان کمک می‌کند تا با یافته‌های روز این دانش نیز بیشتر آشنا شوند.