بابا می‌گفتند جهاد به آدم حس زندگی می‌دهد. اینکه بتوانی جلوی شرارت بایستی، جلوه‌ای از حیات را در تو زنده می‌کند. حالا گاهی جهاد در بیرون توست و لابه‌لای خاک‌ریزها. گاهی هم در خود توست. جاهایی که بین دو انتخاب مانده‌ای. یکی برایت سود و منفعت بیشتری دارد. با رسیدن به آن شادی. می‌توانی راحت‌تر زندگی کنی؛ اما یکی دیگر تو را به سختی می‌اندازد. در عوض، اطرافیانت راحت‌تر زندگی می‌کنند؛ درست مثل یک مادر، مثل یک پدر. به خودشان سختی می‌دهند تا فرزندانشان راحت‌تر زندگی کنند؛ وگرنه که با درآمد کمتر و کار کمتری می‌توانند رفاه بیشتری برای خودشان فراهم کنند. در این دومی شاید سختی بیشتری تحمل کنی؛ اما درونت آرام‌تر است.

ذات پدر این‌طوری بود که دنبال راحتی نبودند. دنبال فتوایی نمی‌گشتند که راحت‌تر باشد. می‌گفتند ما در قبال اطرافیانمان مسئولیم. نمی‌توانیم بگوییم به من چه. می‌گفتند خدا بنده‌ای را که بگوید به من چه، دوست ندارد. خدا بنده‌ای را می‌خواهد که شانه‌اش آماده باشد برای رفتن زیر بار مشکلات مردم. می‌گفتند آدم‌ها با سختی و تلاش است که صیقل می‌خورند و صاف می‌شوند و چه بهتر که این تلاش و سختی در راه کمک به مردم باشد. نه برای پول جمع‌کردن، نه برای قدرت پیداکردن.

ذات پدر این‌طوری بود که دنبال راحتی نبودند. دنبال فتوایی نمی‌گشتند که راحت‌تر باشد. می‌گفتند ما در قبال اطرافیانمان مسئولیم. نمی‌توانیم بگوییم به من چه. می‌گفتند خدا بنده‌ای را که بگوید به من چه، دوست ندارد. خدا بنده‌ای را می‌خواهد که شانه‌اش آماده باشد برای رفتن زیر بار مشکلات مردم. می‌گفتند آدم‌ها با سختی و تلاش است که صیقل می‌خورند و صاف می‌شوند و چه بهتر که این تلاش و سختی در راه کمک به مردم باشد. نه برای پول جمع‌کردن، نه برای قدرت پیداکردن.

من آن وقتی موفق شدم که دنبال موفقیت نبودم. فقط می‌خواستم کاری را که خداوند یا جامعه‌ام بر عهده‌ام گذاشته، به بهترین شکل انجام بدهم.

ما گاهی تصورهایی از استعداد یا وظیفهٔ خودمان داریم. این تصور معمولاً محدود است. در این مواقع حتی اگر خداوند پیام هم بفرستد، چون ما در تصورات خودمان محصوریم، آن پیام‌ها را نمی‌گیریم یا بهشان توجه نمی‌کنیم. این‌طوری آن جایگاهی را که خداوند برایمان در نظر گرفته بوده، می‌سوزانیم. استعدادهایمان را می‌سوزانیم؛ اما وقتی توجهمان به پیام‌های الهی باشد، دیگر به خودمان نگاه نمی‌کنیم. نگاهمان به قدرت خداوند است. این‌گونه وصل می‌شویم به قدرتی بالاتر، به اراده‌ای بالاتر. در این نگاه، تمام خلقت و عالم، شعور دارد.

همه‌اش در حال شعاردادن هستیم که کار خدایی این‌طور است و آن‌طور است. جبهه این‌طوری بوده و شهدا آن مدل بوده‌اند. اما وقتش که می‌شود، بخاری‌مان درست نباشد، غذایمان که درست نباشد، کولرمان که درست نباشد، آن وقت نمی‌توانیم کار کنیم. همه‌چیز باید فراهم باشد. حالا همه‌چیز که فراهم بود، یک صلوات هم می‌فرستیم و یک جمله از اقتصاد مقاومتی هم می‌گوییم و فکر می‌کنیم داریم کار انقلابی و جهادی می‌کنیم؛ ولی آنجایی که کار سخت می‌شود، لنگ می‌زنیم. به نظر من اینجاست که فرق حزب‌اللهی واقعی با آدمی که می‌خواهد با یک رساله بهشت برود، مشخص می‌شود.