اولین بار که مادر متوجه حرف های غیرعادی‌ام شد، در دوران مهدکودک بود. تمام صبح را می‌نشستم و به بچه‌های دیگر که بازی می‌کردند نگاه می‌کردم، نه به این خاطر که خجالت می‌کشیدم و یا معذب بودم بلکه دیدن شور و هیجان زندگی آنها مرا سرگرم می‌کرد. بچه‌ها معمولاً با تماشا کردن بچه‌گربه‌ها، قناری‌ها یا همسترها سرگرم می‌شوند، البته من هم آنها را دوست داشتم ولی تماشا کردن بچه‌های انسان برایم سرگرمی بیشتری داشت. در حقیقت آنها را رهبری می‌کردم، من بودم که تصمیم می‌گرفتم چه بگویند و چه کاری انجام دهند. خودشان این را نمی‌دانستند، خالۀ مهدکودک هم نمی‌دانست. بعضی وقت‌ها که تب داشتم و مجبور می‌شدم خانه بمانم، به اخبار بورس گوش می‌دادم. روزهایی که خانه بودم هم در مهدکودک هیچ اتفاق خاصی نمی‌افتاد. بچه‌ها از پله‌ها بالا می‌رفتند و بعد هم پایین می‌آمدند. من از آنها سوءاستفاده نمی‌کردم. [روزهایی که من نبودم] فکر نمی‌کنم حتی یک بار غذای ظهرشان را خورده باشند.

تصمیم گرفته بودم حرف بزنم. می‌نویسم برای اینکه خودم را بهتر بفهمم، پس باید با صراحت هرچه تمام‌تر بنویسم. البته این بدان معنی نیست که از خودم راضی هستم. همۀ کسانی که ادعا می‌کنند از آنچه دربارۀ خود و زندگی‌شان می‌نویسند نیت‌ خیر دارند پیش از اینکه برای یک سفر دریایی خطرناک سوار کشتی شوند یک سطل زغال با خود برمی‌دارند.

بعید است کسی روی این نقطه از زمین چیزی دربارۀ ‌آقای عنکبوت شنیده باشد. اینجا همه‌چیز حول لیمو و گردشگری می‌چرخد و خوشبختانه الان فصل گردشگری نیست. گاهی چندتایی گردشگر را می‌بینم که کنار ساحل قدم می‌زنند ولی فصل آفتاب گرفتن هنوز شروع نشده و لیموها هنوز چند هفته کار دارند تا رسیده و آبدار شوند.

کفِ‌ اتاق از کاشی‌های سرامیکی مفروش است. پای آدم یخ می‌زند، سه جفت جوراب روی هم پوشیده‌ام ولی با وجود این کاشی‌های سرد، جوراب‌ها هیچ کمکی نمی‌کنند. اگر اوضاع تغییری نکند، تصمیم دارم پتوی روی تختخواب دونفره را هم بردارم و چند لا کنم و زیر میز به عنوان زیرپایی استفاده کنم.

در مسافرخانۀ ارزان قیمتی در امتداد ساحل اتاقی گرفته‌ام. نشسته‌ام و به دریا نگاه می‌کنم، بر بستر رودخانه‌ای که به دریا می‌ریزد، یک برج سنگی قدیمی دیده می‌شود. به ماهیگیران سوار بر قایق‌های آبی رنگشان نگاه می‌کنم. عده‌ای سوار بر قایق‌ها هنوز در خلیج هستند و تورهای ماهیگیری‌شان را می‌کشند، عده‌ای دیگر دست پر از صیدِ امروز، به سمت اسکله در حرکتند.

بیست دقیقه بعد از اینکه هواپیمای من از زمین بلند شده بود، پرواز دیگری به مقصد فرانکفورت فرودگاه را ترک می‌کرد. من در آن پرواز نبودم. آنها حتماً با خودشان فکر می‌کردند به خانه می‌روم، به اسلو، سرافکنده و دست از پا درازتر. ولی فراموش کرده بودند سرافکنده‌ها هیچ‌وقت با سرعت تمام راه خانه‌ را در پیش نمی‌گیرند.