کتابم را بازوبسته می‌کنم. چشمم روی سطرها سُر می‌خورد. گوشم پر شده از صدای فین‌فین زنی که کنارم نشسته. برگۀ سونوگرافی را مثل قاب‌عکس یک عزیز ازدست‌رفته نگاه می‌کند. مبهم حرف می‌زند و اشک می‌ریزد. به سمتم برمی‌گردد.

– ببخشین، دستمال دارین؟
زیپ کیفم را باز می‌کنم. دستمال را به طرفش می‌گیرم. علت گریه‌اش را می‌پرسم. می‌گوید: «بعد از این‌همه سال، انتظار بارداریم پوچه.» بیشتر می‌بارد. دستش را می‌گیرم.

– باید چه‌کار کنی؟
می‌گوید «سقط» و شانه‌های ظریفش می‌لرزد. نمی‌خواهم با سؤال‌های بیشتر اذیتش کنم. مگر می‌شود شکم آدم پر شود از پوچ؟ آدم نگاه کند به عکس حفره‌ای خالی و اشک بریزد برای کسی که به‌جایش هیچ نشسته‌است؟ هیچ رشد نمی‌کند. می‌کند؟ گاهی هیچ هم رشد می‌کند و همه‌جای زندگی آدم را می‌گیرد. عجیب‌تر این‌که باید این هیچ‌وپوچ را سقط کرد.

منشی صدایم می‌زند. وارد اتاق می‌شوم. می‌نشینم و برگۀ آزمایش را روی میز می‌گذارم. خانم دکتر دستش را روی بخار قهوۀ توی ماگ می‌گیرد.
– ناخواسته باردار شدی؟
لبخند می‌زنم، تلخ. «ناخواسته» چه کلمۀ بی‌خودی است. آدم باید دنبال خواسته‌هایش برود. برای خواسته‌ها می‌شود جنگید، اما برای ناخواسته‌ها چه کاری باید کرد؟ دکتر توی دفترچه می‌نویسد. نگاهی به خیابان می‌اندازم. چند بچه‌گربه از سروکول سطل آشغال بالا می‌روند. رطوبت زیر چشمم را پاک می‌کنم.

– یه‌سری آزمایش برات می‌نویسم. هفتۀ دیگه بیا برای اولین نوبت سونو.
دفترچه را می‌گیرم. به خانه برمی‌گردم، گُنگ و بی‌دست‌وپا. از کنار همۀ آدم‌ها و چیزهایی که دوست داشتم عبور می‌کنم، بدون این‌که سر برگردانم. اما باید کاری کنم؛ با امیریل حرف بزنم، به سینه‌اش بکوبم، بگویم چه بلایی سرم آورده.

صدای غمگینم را رها می‌کنم و امیریل را صدا می‌زنم. باید بیاید روبه‌رویم بنشیند، دست‌های سردم را توی دست‌های گرمش بگیرد و بگوید من حلش می‌کنم. اما داد می‌زند: «بگو، می‌شنوم.»
– چند دقیقه اون برگه‌ها رو ول کن، بیا.
– جون مستوره نمی‌شه. هنوز سی‌چهل تا برگه رو نمره نداده‌م.