داخل خانه فضای خصوصی وجود نداشت؛ پس، پدر اشاره کرد یتین به‎دنبالش برود. معمولاً وقتی حرف خصوصی داشتند کنار زمین‌های تنباکو صحبت می‌کردند و اگر پدر عجله داشت در حصار ضلع جنوبی روستا حرف می‌زدند. آن شب به کنار حصار رفتند. می‌دانست پدرش مشغول فکرکردن بوده است. هرگاه مشغول فکرکردن می‎‌شد معمولاً یتین هم جزو افکارش بود؛ چون هجواه که دختر کامل و بی‌نقصی بود و جوجوبی هم هنوز خیلی بچه بود.

لیدی دوباره سرش را تکان داد و یتین احساس کرد حال لیدی عوض شده است. شاید حضور ببری را که اخیراً در روستا در حال شکار دیده شده بود، حس می‌کرد. خواهران یتین دیروز ببر را دیده بودند. یتین اطرافش را نگاه کرد، اما چیزی غیر از جنگل ندید. چند لحظه بعد صدای مردانی را شنید که به‌جای زبان راده به زبان ویتنامی صحبت می‌کردند. یکی از آن‌ها می‎گفت: «دارم بهت میگم رودخونه اون طرفه».

جنگ همه‌چیز را از ما گرفت، حتی رنگ‌ها را. دنیا دیگر فقط خاکستری بود، با میلیون‌ها سایه‌ی متفاوت؛ سایه‌ی ترس، سایه‌ی گرسنگی، سایه‌ی دلتنگی. من و برادرم هر روز با پاهای خسته از میان ویرانه‌ها می‌گذشتیم، به امید تکه‌ای نان یا لحظه‌ای آرامش. اما در دل این همه تاریکی، هنوز چیزهایی بود که محو نشده بودند؛ صدای خنده‌ی کوتاه، گرمای دست مادر، نوری که از لای چوب‌های شکسته می‌تابید. شاید ما چیز زیادی نداشتیم، اما امید، همان چیزی بود که مثل نخ نازکی ما را به زندگی وصل می‌کرد.